Afval

 

Er staan weer beelden op het Lange Voorhout. Gigantisch grote beelden natuurlijk, zoals ieder jaar. Dit jaar is het de beurt aan de Chinezen. Tussen al de spektakel sculpturen zag ik een aantal sobere pakken met in elkaar gedrukt afval. Erg mooi.

Gedragsproblemen

 

Vandaag was mijn opa jarig, hij is 88 geworden, een getal dat hij ook cadeau heeft gekregen in de vorm van een enorme krakeling. De bijeenkomst vond plaats bij het restaurant Mero dat wordt gerund door mijn nichtje en haar vriend. Het was volle bak, met nichtjes en neefjes, ooms en tantes. Een nichtje vertelde over haar werk als remedial teacher, dat is een soort hulp voor moeilijke lerende kinderen en of kinderen met een gedragsstoornis. Het bracht nostalgische herinneringen bij me teweeg. Ik ben vroeger ook onder handen genomen door een remedial teacher, ze hebben met het alfabet laten leren met schuurpapier, of ze me ook van mijn gedragsstoornissen hebben verlost weet ik niet.

Slachtoffers maken

 

Vandaag had ik lunch met een vriend uit Boston en zijn zus die bij de international criminal court werkt op de afdeling victim assistance. Mijn vriend werkte tot voor kort bij een belangrijk advocatenkantoor in New York. We hebben tijdens de lunch uitgerekend dat hij zo’n 3700 dollar per dag verdiende voor zijn baas. Daarna hebben we het gehad over de vraag of hij uiteindelijk voor het kwaad werkte. Een boeiende vraag. Hij verdedigde zich door te stellen dat het kwaad zich aan het ene uiterste van een continuüm bevindt en het advocatenkantoor aan het andere uiterste, ze zijn wel met elkaar verbonden maar de advocatuur is niet zelf de duivel. Omgekeerd was zijn zus er ook niet van overtuigd dat hetgeen zij deed, opkomen voor internationale slachtoffers per se goed is. Niemand schijnt het namelijk echt te interesseren wat de slachtoffers echt vinden. Ze worden als groep gerepresenteerd en wat zij willen, of wie zij zijn,  is de uitkomst van een proces dat gemanaged wordt door de international criminal court. Om hen te helpen moet je van mensen eerst slachtoffers maken in de juridische betekenis, dat wil zeggen dat ze door een hele set van procedures moeten om ze die nieuwe identiteit te geven. De zus van vriend was er niet helemaal zeker van of het uiteindelijke doel, meer gerechtigheid in deze wereld daadwerkelijk gehaald wordt. Vanuit een bepaalde optiek zijn de slachtoffers alleen maar een vehikel voor advocaten die carrière willen maken binnen het international court of justice. De vraag is dan alleen op welk deel van het continuuum je zit en of een systeem ook in zichzelf goed kan zijn terwijl de mensen die erin zitten handelen uit eigen belang.

Openbare Ruimte

1. Er zijn allemaal nieuwe borden in de stad Groningen. Op een bord in het park staat te lezen ´stadsgroen´. In de stad op een pleintje zag ik een bord waarop allemaal poppetjes waren getekend en pijlen. Dat betekent dat je er kan samenscholen, denk ik. De vraag is vervolgens of je er ook mag haat zaaien. dat is het probleem met borden en wetgeving. het ene bord lokt het andere uit. Wie het vanzelfsprekende benoemd begeeft zich op een gevaarlijk hellend vlak. 


2. ' Deze drop is allemaal zoet', zegt de eigenaresse van Droppie, een drop speciaalzaak in Groningen.
´maar er staat zout op het dropje geschreven´, werp ik tegen.
´ja deze drop komt uit Belgie, daar weten ze niet wat zout is.´


3. Het mollige meisje, of toch al wel een vrouw, was aan het studeren, zo leek het. Opgetut en wel, liet ze haar pen over een stapel papieren vliegen. Ze had net parfum achter haar oren gedaan, had ik gezien.  Haar donkerblonde haren waren in een staart gedaan, of staartjes. Ze kon er echter niet vanaf blijven, haar eigen haren interesseerde haar meer dan de papieren op haar tafeltje. de elastiekjes gingen los.  De haren zagen er gewassen uit. Telkens als ze haar hand erdoor haalde, keek ik op. Dat kwam omdat ze een armband droeg die klonk als een kattebelletje. Ik wilde niet opkijken, maar ik moest wel. We zaten in de stilte coupe.

Lekages

 

Vanochtend  zou er een onderhoudsmonteur komen om het gas af te knijpen. We hadden geen idee wat dat betekende, maar het klonk ingrijpend. Om kwart over acht ging de bel. Een man met een kist die naar binnen wou.  Hij bleek het hele blok door te moeten om op gaslekken te controleren. Bij ons lekte er niets, gelukkig. Omdat hij tijd over had begon de monteur wat college te geven over schroefdraadtypes, loden buizen en hennepafsluitingen. Voor ieder adres had hij een uur gekregen en bij ons was hij vrij snel klaar. De tijd moest dus gedood.  Hij heeft zelfs een stuk buis van onze oven ingekort zodat deze nu recht staat en de keukendeur weer dicht kan. ' Zo, als ik nu nog even naar de wc kan, ga ik weer verder.'  Daarna vertrok hij, met zijn kist. 

Cyclus

 

Amerikaanse dollars, uitgegeven voor ontwikkelingshulp in Afghanistan, schijnen op de verkeerde plekken terecht te komen. Niet op maatschappelijke relevante plekken, maar in de onderwereld. Dat blijkt uit recent onderzoek. Het gaat hier uiteraard over corruptie. Toch vreemd dat zoiets nog als nieuws gebracht wordt. In Irak zijn vergelijkbare problemen. Misschien hadden de Amerikanen iets moeten doen met microkredieten, kleine beetjes werken vaak beter voor de ontwikkeling. In relatie tot armoede in Irak stond er een verhaal in de New York Times over de goudzoekers in de rioleringsstelsels van het juweliersdistrict in Bagdad. Ze zoeken in de onderwereld naar flinterdunne snippers die worden weggespoeld uit de werkplaatsen erboven. Op een goede dag verdienen ze twintig euro aan het goud dat ze weer terugverkopen aan de winkels in de bovenwereld. Die verwerken het weer waardoor nieuwe hoeveelheden worden weggespoeld en dan begint het weer opnieuw. De boven en de onderwereld zijn in een eeuwige cyclus met elkaar verbonden.

Publiek

Werken met collega´s kan soms een hoop tijd kosten. Vooral als het gaat om de gezamenlijke lunch in het gebouw van de faculteit letteren. Het is een wandeling van slechts vijf minuten maar wie eenmaal  is aangeschoven zal moeten blijven zitten tot iedereen is uitgegeten. Het is onbeleefd om weg te lopen als iemand nog een boterham uit zijn trommeltje haalt. Dat heet beleefdheid wat weet voortkomt uit onze schaamtecultuur.Je kunt ook beleefdheid met iemand naar bed gaan. Tijdens de lunch vertelde martijn dat hij zich ooit zo geschaamd had voor een mislukte voordracht dat hij een jaar had gewacht met het indienen van zijn proefschriftvoorstel. Ik had ook een mislukte voordracht afgelopen zaterdag. Althans eentje ging er goed, de andere die ik bij wijze van verarssing  in de trein vanuit Berlijn had geschreven, was te lang. De schaamte hierover duurde ongeveer tien minuten. Maar dat kwam omdat er nauwelijks publiek aanwezig was. Hoe meer publiek des te groter de schaamte (vooral de d t fouten en slordigheden op deze blog, waar ik regelmatig op wordt gewezen, doen mij in schaamte vallen).

Poetsdoekje

 

Soms toont er zich een ganggenoot in de deur opening, dat leidt niet zelden tot gesprekjes. Vandaag had ik het met Martijn over de hel en de onderwereld en hoe in de oude Christelijke teksten eigenlijk helemaal geen referenties naar de hel bestaan. De hel is pas later ingezet als politieke mal om mensen te laten doen wat je van ze verlangt. En als economisch wondermiddel. Diegene met geld konden namelijk aflaten kopen. Dit was een win win situatie. De kerk verdiende een leuk zakcentje en de aflaatbezitters hadden ziele rust. De Holocaust is ook zo’n mal, het legitimeert Israel tot zo ongeveer ieder handelen. Netanyahu had het in het Amerikaanse congres over een episch gevecht tussen vrijheid en slavernij dat eraan zat te komen, of iets van die strekking. Het publiek was hem nogal goed gezind ook toen hij doodleuk de holocaust er weer bij haalde. Onvoorstelbaar, er is geen gebeurtenis zo geprostitueerd als het uitmoorden van de joden. Sterker nog, het geldt allang niet meer als een gebeurtenis, het is alleen nog maar een poetsdoekje om akelig politiek handelen te rechtvaardigen.  Ook Obama ontkomt niet aan de mal van de Holocaust.

Borstlamp

 

Om half twaalf gister nacht, moest ik een voordracht geven in de Job Lounge van het Groninger museum. Voordracht is niet het juiste woord, eigenlijk ging het om een pecha kucha, een format waar ik zo langzamerhand een beetje op uitgekeken ben. Dat komt omdat de plaatjes de hoofdrol spelen en omdat je een bijna performance-achtige show moet geven om het publiek te boeien. Niet alle verhalen lenen zich daar voor.  De Job lounge is overigens een schitterende ruimte ontworpen door de vormgever Job. Vooral zijn plafondlampen zijn interessant.  Aan de zijwand gehangen gedragen ze zich als borsten.

 

Ik ben in Berlijn. De eerste twee nachten sliep ik in een bed and breakfast, maar dat wordt gerund door twee bejaarden aan wie het digitale tijdperk volledig voorbij gegaan is. Ik ben gevlucht naar een Nederlandse vriend. Hij vertelde dat mijn timing uitstekend was omdat Berlijn zojuist was ontwaakt uit de winterslaap en dat de zon inmiddels  de eeuwige grijze lucht, ook wel de betonvlakte genoemd, had weggevaagd. Ook de financiële bezorgdheid die opdoemde bij mijn infrastructuur bijeenkomst enkele dagen geleden is opgeklaard. Na het raadplegen van mijn email, bleken die ongegrond te zijn. Het gaat dus goed. Gisteren heb ik met een Duitse vriend gegeten op het terras van de Kuchen Kaizer op het oranienplatz. Ik koos voor een Duitse pasta variant, die Kazespatzle wordt genoemd. Het was een zeer aangename avond.