verpleegkundigen

 

Zoals patiënten doorgaans graag een 'second opinion' willen, zo wilde ‘onze bruidegom’, graag nog wat winkels af. Niet omdat hij niet overtuigd zou zijn van het pak dat hij reeds had gepast in Groningen, integendeel, hij weet allang dat hij ongeneselijk ziek is, maar omdat hij zichzelf wil overtuigen van de investering in het eerste pak. Althans die is mijn theorie. Als verpleegkundigen liepen wij achter hem aan.

vette bak

In Oost Groningen rijden Groen links bestuurder in SUV’s en slurpende Amerikaanse sleeën en doen daar niet moeilijk of geheimzinnig over. 'Prachtige bak toch?’ zegt burgemeester Eduard van Zuijlen van de gemeente Menterwolde (Groene Amsterdammer 17 maart).

Toch is het vreemd. Politiek draait om verhalen vertellen. Groen Links, het zit al een beetje in de naam, vertelt al jaren het milieu verhaal. Het lijkt een vorm van protest te zijn jegens de Randstedelijke arrogantie die de provincie niet serieus neemt. In de randstad is het natuurlijk makkelijk om reizen per openbaar vervoer te propageren. Wie wil rebelleren tegen de elite rijdt tegenwoordig in een vette bak.

Houten gevangenis

                                                                                                 
Vanavond heb ik een stukje gezien van de Koreaanse film Old Boy, ik had de dvd al een tijdje op de plank liggen omdat het gaat over iemand die zit opgesloten in een prive gevangenis. Het gegeven dat er commerciele gevangenissen bestaan in anonieme kantoor panden en 'city boxen' is intrigerend. Voor de rest viel de film wat tegen. Toch is het genoeg om voortaan met andere ogen door de IKEA te lopen. Ook de IKEA heeft een gevangenis. Van hout, uiteraard. Dat wel.

omgekeerd totalitarisme

Wat zegt freud over de opkomst van populistische politici? Die vraag kwam bij me op toen ik een artikel las in de Groene Amsterdammer van 17 maart over Chris Hedges die een boek heeft geschreven over de aftakeling van links Amerika. Hij beschuldigt kabeltelevisie ervan onze gevoelens te manipuleren en dat we die gevoelens onterecht als kennis opvatten. Dat is ergens toch een curieuze opmerking voor een journalist? Die moeten ten slotte weten dat feiten niet betsaan, er betsaan alleen verhalen. Via die gevoelskanalen zijn we met Barack Obama  geëindigd volgens hem en daar is Hedges blijkbaar niet blij mee.

Hedges stelt dat we (Amerika) in een omgekeerde totalitaire staat leven waarbij het bedrijfsleven net doet alsof het loyaal aan de politiek is, maar in werkelijkheid in verschillende lagen van de politiek actief is. 'Samenlevingen die hun kapitalistische krachten niet kunnen reguleren, zoals Marx al begreep, kannibaliseren zichzelf tot ze sterven. En dat is wat we nu doormaken.' Zegt Hedges. Freud zou zeggen, zolang je maar in de gaten hebt dat je wordt gestuurd door het onderbewuset is er niks aan de hand. Je moet het alelen wel onder woroden brengen en dat gebeurd natuurlijk niet. De politici onderdrukken de duistere machten alsof het om een oorlogstrauma gaat.  

De macht van het bedrijfsleven en de banken begon volgens hem bij de eerste wereld oorlog toen president Wilson zich onder druk van Wall Street in de oorlog stortte. De banken hadden enorme schulden uitstaan aan Engeland en Frankrijk en als Duitsland zou winnen zouden ze kunnen fluiten naar dat geld. Wilson creëerde een propaganda machine geïnspireerd op Freud en begon de massa’s te manipuleren. Aan het einde van het artikel roept Hedges onomwonden op tot revolutie en rebellie om de liberale waarden en onze planeet te redden. De politieke crisis houdt volgens hem nouw samen met de ecologische crisis. Maar hoe kan je rebbeleren tegen een staat die onzichtbaar is? Ik ben bang dat de enige haalbare vorm van rebellie erop neer komt dat we ons afval scheiden. Daar valt ook in Nederland nog een hoop winst te boeken. Aan het einde van het artikel geeft Hedges iets wat op een definitie van het liberalisme lijkt.’Richard Nixon was onze laatste liberale president omdat hij bang voor bewegingen was, daarom nam hij de clean air act aan en de mining safety act.’

Angst is hier het toverwoord en wie het over angsten heeft.Ware liberalen zijn bang voor het volk en ik vermoed daarom dat Geert Wilders de meest liberale politicus van Nederland is. Hij is bang voor het volk en wil het volk hard aanpakken, tegelijkrtijd is hij als populistische politicus ook afhankelijk van het volk. Het is de onmogelijkheid om te ontsnappen aan een deel van jezelf dat je haat. De vergelijking tussen Nixon en Geert Wilders houdt nog niet op want ook Richard Nixon is aan de macht is gekomen vanwege het rassensentiment dat onder een groot deel van de bevolking was ontstaan in de jaren zestig (Rick Perlstein Nixonland, uitg. Scribner, New York (2008) ). De Freudiaan Adam Phillips

Misschien komt het boek van Adam Phillips over The Art of Escaping hier van pas. Phillips is een Freudiaan en verklaart fenomenen vanuit een cultureel narratief. Hedges is een journalist en doet dat ook. Hij lijkt te beweren dat democratie erop neerkomt dat burger en politicus nooit aan elkaar kunnen ontsnappen.Er zijn wel acts, zoals de clean air act en de mining safety act. Deze acts zijn niet veel anders dan de de ontsnapping stunts van Houdini. Houdini kon niet zonder een publiek dat naar hem toe kwam om hem te zien lijden en telkens opnieuw zien te ontsnappen aan de meest benarde situaties. Zo volgen burgers ook politici om te zien welke act ze nu weer opvoeren om te ontsnappen. Hedges propageert rebellie zodat de angsten van populistische politici worden aangewakkerd zodat die wegvluchten in democratische maatregelen.

Verval

Wenen blijkt vanwege haar geografische ligging kampioen afval scheiden van Europa te zijn geweest rond het jaar 2000. Ik lees dit in een artikel van Carolyn Steel dat de Groene Amsterdammer afdrukte in het nummer van donderdag 10 maart. Ik heb een stapeltje van dit tijdschrift meegekregen van een vriend die ze al uit heeft. Het leverde de stad voldoende kompost op om in de helft van de voedselproductie voor in ziekenhuizen te kunnen voorzien. Een besparing van 6 miljoen euro op jaarbasis.

Het artikel van Steel zette me aan het denken. In de consumptiemaatschappij zijn we gewend dat alles vervangbaar is en dat het afval door anderen 'geregeld' wordt. We kopen een heerlijk bakje pitloze witte druiven in de supermarkt en als de druiven op zijn gooien we het bakje weg. De volgende dag staan er alweer nieuwe druiven in het schap, alsof er een vorm van homeostase bestaat waarin alle condities voortdurend gelijk blijven. Maar we vergeten voor het gemak de machinerie die erachter schuilgaat om deze toestand van volmaakte stilstand te bewerkstelligen. Er is sprake van een constante aanvoer van nieuwe producten, en afvoer van afval. De kosten daarvan zijn enorm en we weten niet anders dan dat dit normaal is. In Steel’s artikel gaat het vooral over het weggooien van goed voedsel enerzijds omdat we een bepaalde esthetisch ideaal verwachten van ons fruit en groente,  anderzijds omdat we dingen op tijd weggooien vanwege de houdbaarheidsdatum, of omdat we niets weten aan te vangen met kliekjes. In New York worden overigens culinaire fietstochten georganiseerd langs de prullenbakken van toprestaurants, daar valt vaak nog een hoop te halen.  Ook wenen heeft laten zien dat er wel degelijk een radicale denkomslag mogelijk is. We moeten ons weer bewust worden van het feit dat we deel uitmaken van een cyclus en het opnieuw inbrengen van afval in die cyclus zorgt ervoor dat we  ook onszelf weer laten meedoen. Recyclen is een vorm van ontsnappen aan de perfecte toestand van stilstand, net als het verval overigens.

Pak

Trouwen is een ritueel . Ook de voorbereidingen horen daarbij. Een vriend van ons gaat trouwen en
we  hebben vanavond met de aankomende bruidegom gezocht naar mogelijke trouwpakken. De bruidegom wil een pak dat hij ook na de bruiloft nog aankan. Dat lijkt me logisch. Na een uur kwamen we erachter we eerst maar eens een winkel in moesten om te passen. Daarna werd de fles wijn leeg geschonken.

De witte nacht

Gisteren: Ik ontmoet Paolo bij het reisbureau van de vriend van Claudia in de wijk Brera. Ze waren open. Alles in deze wijk is vannacht open. Het is een oude traditie, die de Witte nacht wordt genoemd en die altijd op vrijdag plaatsvindt gedurende de designweek. De straten bruisen van de mensen.  Clauadia en haar vriend Matteo waren ooit samen in Tibet geweest en Matteo was in de weer met een Tibetaanse kom, waar volgens hem tien soorten metaal in waren verwerkt. Er zat water in de kom en door er met een soort klepel omheen te draaien spettert het water door de fibrering op. Hij vertelt dat het een vorm van massage is, je zet de kom op iemands  hoofd en door de klepel langs de rand te bewegen ontstaat er een aangename fibrering.Waar dat water voor dient is onduidelijk, maar je zult op die manier ongetwijfeld met de sterkte van de fibrering kunnen experimenteren.' We hebben een relatie, Matteo en ik, althans ik vind van wel, hij denkt daar anders over.' Het reisbureau trekt weinig aandacht, mensen willen geen reis boeken in de witte nacht, mensen zijn opzoek naar gratis champagne. Omdat we de Tibetaanse kom van Matteo na een tijdje wel gezien hebben, zetten Paolo en ik het weer op een drafje. Het lijkt me wat overdreven om de hele tijd zo snel te lopen, maar omdat ik me niet wil laten kennen en me graag wil aanpassen aan mijn gastheer draaf ik met hem mee. Op deze manier liepen we vrij doortastend een binnenplaats van een museum op waar we werden verwelkomd met stampende muziek. Iemand vroeg nog of we geregistreerd waren. 'Uiteraard', zeiden wij hierop. We waren weer eens binnengedrongen op een design feest. Gratis champagne en hippe mensen en zo saai dat je accuut weer weg wil. Dat is ook de designweek, een marketing event voor auto's en mobiele telefoons.

Spontini

Wat er gister verder nog meer gebeurde: Dit bezoek aan Milaan heb ik deels in het teken gezet van toevallige ontmoetingen. Ik logeer bij Paolo en Paolo is een vriend of eigenlijk een klasgenoot van Claudia en Claudia kwam ik tegen in het vliegtuig opweg naar New York. Soms is het erg bevrijdend om je mee te laten slepen door de gebeurtenissen. Zo rende ik rond 18:20 met Paolo vanaf zijn huis in de via Ampere in de richting van een metro uitgang omdat we allebei aan hardlopen doen en we de metro moesten halen om ergens op tijd te komen. Het leek op een achtervolging. Paolo, een lange Italiaan van ergens tegen de 1 tachtig in een nette broek en groen windjack, voorop en ik erachteraan.  Paolo werkt bij Mosquino, een Milanees kledingmerk, waar hij naar eigen zeggen iets met cijfers doet. Dat hardlopen was nog wel leuk, maar niet veel later stonden we in een schoenenwinkel champagne te drinken. Dat is maar vijf minuten echt leuk, daarna begint het al snel te vervelen om naar de opgedirkte dames en heren te kijken. Er waren veel geblondeerde Milanese dames die vooral zichzelf  hadden laten re-designen. Gelukkig had ook Paolo het na een tijdje wel gezien en konden we ergens wat gaan eten. Hij nam me mee naar Spontini, het eerste en misschien wel enige pizza restaurant in milaan waar je dikke pizza’s kan eten (we waren in de via Spontini bij het originele restaurant, maar later kwam ik erachter dat net als de FEBO in Nederland, Spontini zich heeft verspreidt, alleen door Milaan in dit geval). Er is een keuze tussen groot en extra groot en er is maar 1 soort; Mozzarella en tomatensaus. Je stapt de jaren vijftig binnen, alhoewel het allemaal zo eenvoudig is dat je  op de details moet letten om de jaren vijftig af te kunnen lezen. De koperen kapstokhaken aan de de wanden zijn daar een voorbeeld van. Mensen staan hier in de rij voor een pizza slice, alhoewel die rijen heel snel en efficient worden weggewerkt. Is dit een typisch geval van een klassiek gerecht dat via de nieuwe wereld aangepast en al terugkeert naar Europa? Ik moet zeggen; met een grote pint Morinni bier is dit mozzarella taartje prima te verteren. Ook Paolo vond het lekker terwijl hij eerder nog had beweerd dat hij niet van kaasfondue houdt.We waren voor twaalf uur thuis. Claudia hebben we niet meer gezien, maar haar vader, de beste pizzabakker van Italie, nog wel. Ik ben benieuwd wat hij van Spontini vindt (afschuwelijk bleek bij navraag).

Tussen de meubels

10:54 Vroege vluchten hebben als nadeel dat, als je gaat terugrekenen, er bijna niets van je nachtrust overblijft. Ik moest vanmorgen om vier opstaan en natuurlijk ben ik eerder gaan slapen dan normaal, maar de onrust voorkwam dat ik insliep.  Ik zit nu in de bus van Bergamo naar Milaan en we rijden zojuist het wereldberoemde brugrestaurant van Pavesi onderdoor, alsof het niets is. Ik ben opweg naar een meubelbeurs ook al weet ik niet helemaal waarom. De meubelbeurs is een soort jaarmarkt voor designers. Waar jaarmarkten doorgaans dieren, groentes en fruit tonen, maar waarbij het eigenlijk gaat om de mensen, daar gebeurd iets vergelijkbaar op de 'salone', er worden meubels getoond, maar de feestjes zijn belangrijker.

Transformatie

Vandaag was ik in Enschede voor een interview met Ivo Broeders, een chirurg gespecialiseerd in robotica.Dit klinkt misschien wat afstandelijk, maar het is een hele aardige man. Zoals oorlog voeren steeds meer baat heeft bij gaming, zo opereert ook de chirurg in de toekomst steeds meer met een joystisk. Volgens Ivo Broeders heeft een robot zoals de Da Vinci machine, die we hier boven zien, als voordeel dat het beeld vele malen scherper is, je kan dus beter zien. wie dergelijke technologie gebruikt vergroot niet de afstand tussen patient en arts, maar verbeterd die relatie juist doordat er nog meer informatie beschikbaar is. De Da Vinci kan alles ook filmen. Toch is het niet eenvoudig geweest om dergelijke technologie de operatiekamer in te krijgen omdat operateurs het liefst alles bij het oude houden. Veel technologie heeft het daardoor niet gehaald, volgens Broeders, ook robots van anderhalf miljoen euro.  Dat er nu meer ruimte is voor dit soort 'quality of care' instrumenten heeft alles te maken met commercialisering in de zorg en de concurrentie slag die si gemaakt.  Er zijn nu twee van dit soort robots in gebruik en er zullen er meer volgen, we bevinden ons in vele opzichten in een belangrijke transformatieperiode van de gezondheidszorg.