Stereotype

Vrijdagavond dineerde ik met vrienden in Brooklyn. De dag voor vertrek. We waren met zijn vieren en het ging over de katten, die katten van het huis, en katten in het algemeen. Een vriend klaagde over de kotsende katten van Heidi, die ook aan tafel zat,  en Heidi zei dat het kwam doordat hij niet goed bij haar katten was geïntroduceerd. ‘Normaal gesproken zijn ze heel sociaal.’  Na een tijdje over haar katten te hebben gepraat stopte ze ineens halverwege een zin want ze besefte ineens dat ze volledig voldeed aan het park slope stereotype. Alleenstaande vrouw met katten. Dat wist ik niet, dat het een stereotype was, maar ook  de eigenaresse van het huis waar ik de afgelopen twee weken in heb doorgebracht , voldoet aan die omschrijving.

Lieve mensen

Vandaag kreeg ik een tip om eens te gaan kijken bij de flux factory, een kunstenaars collectief in Queens. Ik ben nieuwsgierig ingesteld en soms denk ik wel eens dat er elders dingen gebeuren waar ik bij moet zijn. Vaak loopt dat uit op een teleurstelling. Het collectief waar we terecht kwamen was gevestigd in een oud pakhuis en er was een collectieve keuken waar iedereen zat te eten toen we binnen kwamen. Er was ook een Nederlandse kunstenares aanwezig Witteke Heldens. Later presenteerde ze haar werk dat voortkwam uit haar  dwangneuroses. Haar werk vertelde een verhaal dat niet per se geruststellend was, maar wel oprecht.  Daarna kwamen er andere dingen. Soms bewoog het, dan weer was het een uitleg van iets dat nog moest gebeuren. Het waren vooral lieve mensen die hier iets lieten zien. Op zulke momenten probeer ik alles gewoon een beetje aan me voorbij te laten gaan. Dan kunnen andere dingen aan bod komen dan het gepresenteerde werk. De mensen zelf bijvoorbeeld. Het is een internationale gemeenschap van lieve mensen. Voor dit soort plekken hoef je in elk geval niet per se naar New York. Het verschil is alleen dat de kunstenaars die hier in een residency zitten, tussen de 600 en de 800 dollar aan huur betalen.In Nederland had je tot voor kort subsidie regelingen. Dit  zijn Kapitalisten verkleed als hippies.Later verlieten een handje vol bezoekers die niet bij de lieve mensen hoorden in de gutsende regen het pand om de metro te halen.Ze waren hier gekomen, in de hoop op een ervaring wellicht, en gingen nu terug in een langzame N trein naar Brooklyn. 

gebroken kabel

Vanwege een gebroken remkabel besloot ik vanavond een pitstop te maken bij ABC no Rio in  Rivington street. De kelder van dat gebouw wordt gebruikt door Time's Up, een milieuorganisatie die de activiteit van het fietsen onder een zo breed mogelijke laag van de bevolking probeert te propageren.  Zo’n organisatie wil vast wel wat gereedschap uitlenen, dacht ik.  Er bleek die avond een fiets reparatie workshop gepland te zijn en ik besloot daar maar meteen aan mee te doen. We hebben geleerd hoe je een remkabel moet vervangen. Sommige mensen doen yoga om tot rust te komen. Ik zou reparatieworkshops kunnen volgen.

Bedreiging

Op Union street, hier een paar blokken vandaan zit een food coop. Het is een winkel met biologische producten waar je alleen kan winkelen als je er ook werkt. Dat werk kan bestaan uit kassawerkzaamheden of vakkenvullen, maar als iemand teveel boodschappen heeft gekocht om zelf te kunnen dragen dan loopt iemand die op dat moment dienst heeft, met je mee. Die persoon heeft een karretje en een reflectorhesje. Vandaag sprak ik iemand in zo'n hesje aan en ze zei dat het wel mee viel, dat je maar 1 keer per maand hoeft op te draven. Soms hebben deze cooperatieve winkels zelfs een eigen stuk land. De opbrengst van dat land verdelen ze onderling. Sympathiek ?  In Los Angeles denken ze daar anders over. Grote agragrische bedrijven zien deze lokale idealistische samenwerkingsverbanden als een serieuze bedreiging. Het heeft zelfs geleid tot een nogal brute inval in een groente winkel. Dat terwijl ik altijd heb gedacht dat het zulke lieve mensen waren.

Fluiten

In Manhatten is overal en altijd lawaai, ook op west 46th street. Toch heeft een man het voor elkaar gekregen dat op buurt vergaderingen in deze buurt over hem geklaagd. In de New York times is er een artikel aan gewijd. Een man die voor hotelgasten taxis regelt, de bellman genaamd, fluit op een dusdanig heftige manier dat bewoners in de straat er aanstoot aan nemen.' It’s just very obnoxious, very loud and very persistent’, zegt Leah Nelson , die bij een lokaal theater werkzaam is. ‘its like chinese water torture’,  voegt ze eraan toe. Een wonderlijke vergelijking, die ik niet direct kon plaatsen. Daarna wist ik het weer. Dat is natuurlijk de marteltechniek waarbij er telkens een druppel water op je voorhoofd valt. Dat lijkt onschuldig, maar na een dag wordt je gek. Blijkbaar heeft het fluiten een vergelijkbare uitwerking. Meneer Melendez, de aanstichter van dit leed was niet voor commentaar beschikbaar.’ Call my agent’, schijnt hij te hebben gezegd.

Egg

Vandaag heb ik bij een restaurant  gegeten met de naam Egg. Die naam zou alarmbellen moeten laten rinkelen, toch gingen we naar binnen. Vooraf namen we iet dat Hushpuppies met mayonaise, werd genoemd. Het waren een soort gefrituurde broodbolletjes. Daarna kregen we echter spinazie met een taartpunt van hetzelfde soort boord ernaast. Omdat het nauwelijks genoeg was, bestelde ik nog een custard toetje. Ook bij de custard lag een stuk brood. Het deed me ergens aan denken. Toen ik alles op had voelde het alsof ik dicht geplamuurd was.  Toen wist ik ineens weer waar dat brood me aan deed denken. Aan zondag ochtend, als het oude brood met melk en ei werd opgebakken. Egg, ik vroeg me al af waarom het zo werd genoemd.

Genot

Toen ik vandaag uit het MOMA kwam dacht ik dat mijn fiets gestolen was, ook het pretzl wagentje waaruit Indiase muziek klonk, was weg. Ik vroeg binnen of het misschien verboden was om vlak voor de deur te parkeren en dat de politie de fiets misschien verwijderd had. In dat geval was er ten slotte nog hoop dat ik hem terugkreeg. Binnen wisten ze van niks, ik zou bij de museumwinkel kunnen vragen. Toen ik vertelde dat ik mijn fiets naast het pretzl mannetje had geparkeerd zei hij; maar die staat op de  54^ste straat. Ik was bij de verkeerde deur naar buiten gegaan. Vervolgens reed ik prompt richting Central Park in plaats van down town. Los van deze kleine desoriëntatie was het vandaag weer een genot om door New York te fietsen.

Spraakgebrek

Gisteren heb ik de Kings Speech gezien. Ik dacht dat het een emotionele film zou zijn. Een film over iemand die een spraak gebrek overwint. Maar het was een film over een toevallige samenloop van omstandigheden. Een vervelende samenloop van omstandigheden, kan je wel zeggen. Net op een tijd dat de massamedia in opkomst is kom je als stotterende koning aan de macht. Hij vat zijn frustratie zelf treffend samen: 'Ik kan geen regering vormen, ik kan geen oorlog beginnen ik kan alleen maar mijn stem laten horen aan het volk en die stem heb ik nou juist niet.' De beste scene is misschien wel als hij met zijn familie een nieuwsfilm aan het kijken is en dat zijn dochter bij het zien van Hitler vraagt wat hij zegt.
' Ik weet het niet', zegt de koning, 'maar hij zegt het verdomde goed'.Hitler had veel gebreken, maar een spraak gebrek, daar had hij geen last van.

Cadeau

Gisteren werd ik wakker in een kamer vol doorzichtige plastic opbergdozen. Op de dozen zit papieren plakband met daarop een omschrijving van de inhoud. Administratie, kinderspeelgoed uit de zeventiende eeuw, Barbara’s spullen. Mijn matras ligt op de grond bij de deur. De helft van de kamer is opgevuld met nog meer dozen vol spulletjes. Een wand wordt gevuld met kookboeken, de planken buigen door. Japanse zeewiergerechten en orientaalse gebakjes vergaren stof. Overal zijn dingen. De vrouw des huizes probeert juist van al die dingen af te komen ondermeer door ze in dozen te stoppen. Maar het lukt niet erg, de verhouding tussen dingen in dozen en dingen buiten dozen, blijft gelijk. Hoe meer dozen ze aanschaft hoe meer spullen er bij komen. Het nieuwste ding dat ze in de woonkamer heeft staan is een gewassen indiaantje op een paard. Die heeft ze waarschijnlijk gekregen. Een pop in een glazen vitrine kastje, dat is een cadeau waar je geen nee tegen zegt.

Zeven uur lang

In het vliegtuig zat ik tussen Pim en Claudia. Pim, een Nederlander, was op weg naar pensylvania waar hij de software van Akzo Nobel moest regelen. Claudia, Italiaans, was op weg naar New York om samen met haar vader de boeken van een Italiaans meubel concern na te kijken. Haar vader zat in business class. Hij is de beste pizza bakker van Italie. De familie heeft ene huis in de bergen vlabij het meer van como. In de tuin staat een steen oven en daarin wordt de pizza gemaakt. Van Pim kreeg ik drie films die op zijn externe harde schijf stonden. Het was een gezellige vlucht, zeven uur lang.