Ruiken

Moet je ruiken zegt de eigenaar van de avondwinkel. Hij houdt het papieren zakje omhoog met de twee bobbelig rode tomaten, dat ik hem zojuist heb overhandigt. ‘Dat ruikt pas echt naar tomaat’, zegt hij. De avondwinkel eigenaar doet zijn best om een gezellige buurtwinkel te zijn. Laatst kocht ik een mango. De mango zat nog maar net in het zakje of de avondwinkeleigenaar haalde hem er alweer uit. Enthousiast wees hij op de stroperige lijn die van de navel over de schil liep. Daar moet je op letten, als hij die streep trekt, is de mango rijp.’ De geurende tomaten komen uit Nederland en zijn op aarde gerijpt begrijp ik van de hem. 'De meeste tomaten groeien op van die matten, dat is het verschil'. Hoe hij het doet weet ik niet, maar iedere keer als ik bij de avondwinkel boodschappen doe, heb ik het gevoel met iets bijzonders naar huis te gaan. Hij verkoopt ook Bjorn Borg onderbroeken. Een dealtje met een gestrande container in de haven die voor de bijenkorf bedoeld was. Iedere maand ligt er weer een berg onderbroeken in de winkel met een ander motief en andere kleuren. Bjorn Borg onderbroeken komen in een handig etuitje. We weten nooit wat er komt, zegt de avondwinkeleigenaar. Het is een veertig kuub container en we gaan er doos voor doos doorheen.

Stage

Vandaag ben ik op bezoek geweest bij Jean van Wijk, een kunstenaar woonachtig in Den Haag. Volgende week zaterdag heeft hij een opening  bij  jca de kok. Van Wijk is bezig met een puzzel. Ik zie vlakken en breuklijnen, stukjes ontbreken uit een drie dimensionale maquette en duiken elders in het atelier weer op. Ander werk is glad en glanzend, fotografisch, klinisch haast, met incisies die een doorgang suggereren naar een wereld achter de foto. Een houten plank van acht centimeter dik, laat op het platte vlak een afbeelding zien. Maar de intieme ruimte op de foto met haar bewolkte muren biedt twee ontsnappingsmogelijkheden die dwars door het hout gaan. Door de gaten in het hout is het ineens geen foto meer, geen drager van informatie van iets dat zich elders bevindt, maar het is zelf een ruimte geworden. We weten bij van Wijk nooit zeker of we naar iets kijken dat reusachtig groot is, of juist microscopisch klein. Iedere houvast ontbreekt, alhoewel hij soms wel subtiele hints geeft.' Licht is democratisch' zegt hij, 'of het nu in een kathedraal valt of in een klein geknutseld hokje van karton. het kan allebei even spectaculair zijn'.

Het Huisjespark

Huisjesparken zoals we die nu kennen, komen veelal voort uit vakantieparken die bedrijven voor werknemers hebben opgezet. Landal was ooit bijvoorbeeld van Aegon. Center parks in de Lommerbergen was opgezet door  Piet Derksen die een keten had in sport artikelen, Sporthuis Centrum genaamd. Piet Derksen was behoorlijk gelovig en het idee achter Center Parks was dat de mensen bij elkaar bleven en het samen gezellig hadden. Er staat hier ook een kerk op het terrein. Vanmorgen zijn wij op pad geweest met de pr manager van Landal green parcs. Zij vertelde ons dat huisjesparken in Duitsland veel minder bekend zijn. Landal is daar nu overigens wel bezig dit Nederlandse export product aan de man te brengen. Dit geldt ook voor Center Parks die nabij Munchen bezig zijn een oud bunker complex opnieuw vorm te geven en geschikt te maken voor vakantiegangers.

De Steeds

Gisteren was ik te laat om nog gebruik te maken van Internet. Het Grand café, dat de Steeds wordt genoemd (fonetische spelling van The States), was gesloten en in het huisje is geen wireless. Momenteel zit ik wederom in de Steeds. We zijn in het golfslagbad geweest vol dikke volwassenen en jonge kinderen. Sommige kinderen waren ook dik. Vanochtend zaten moeders met kinderen hier in het Grande Cafe paraplus te versieren, uit de luidsprekers uiteraard weer de bee gees. Net als nu, of iets wat erop lijkt. Morgen is er bonte avond in De Steeds. Er loopt een riviertje over het binnenplein waarin sier karpers rondzwmemmen tussen ijsschotsen met ijsberen erop. Er is spraken van een tropisch kerstthema. Plastic varens rondom een gigantische kerstboom Hier in de buurt is overigens de enige overdekte visrivier van Europa. Voor negen euro mag je twee uur op forel vissen. 

'Vind u het niet een beetje raar om in een kas te vissen', vroegen we aan een man die fluorescerend  deeg aan een haakje deed.

'Het is hier lekker beschut en bovendien houd ik van actief vissen, op forel vissen is actief', zei de man die als enige beweging zijn hengel af en toe uitwierp en weer binnen haalde.

'Ik ga nu even eten, vanavond kom ik terug met het visclubje, dan gaan we bier drinken en een beetje slap ouwehoeren.' 
We namen afscheid om met de eigenaar te gaan praten. Dit lukte niet omdat hij paranoia was. 'Er gaan altijd zoveel verhalen de ronde. '

Jean

In een mobiliteitswereld kunnen kinderen nergens meer buitenspelen omdat ze dan worden doodgereden door auto’s . Vanavond zijn we aangekomen op de kinderlosloopplek Landal Greenparks De Lommerbergen. We hebben onze intrek genomen in een huisje dat nog ontworpen is door de architect Bakema. In de jaren zestig was dit namelijk de eerste center parcs van Nederland. Sinds dien is het park vele malen overgenomen door verschillende partijen. Interessant is de religieuze achtergrond van huisjesparken in het algemeen. Ter ontspanning waren dit soort huisjes voor de katholieken nog toegestaan, maar kamperen ging te ver omdat het tentdoek niet toerijkend werd geacht om de beschaving tegen kwade invloeden van buitenaf te beschermen. We hebben gehoord dat de Limburgse ondernemer Jean Gelissen een aantal wereldwonderen onder een dak wil brengen. Het eerste plan betreft de Grand Canyon dat moet verschijnen in een pretpark nabij Brunnsum.  Het is het eerste pretpark van de zeven die er moeten komen en samen Nature Wonder World zal gaan heten. Deze indoor parken zijn de kathedralen van vandaag. We zullen proberen met Jean in contact te komen. Jean is de paus van het indoortainment en dat willen we hem graag vertellen.

Volwassen

Vanmiddag ben ik met Melle Smets weer begonnen aan een kleine snelwegsafari, deze zal duren tot aankomende vrijdag. Momenteel verblijven wij het truckershotel en restaurant Frans op den Bult. 'Vroeger was hing hier de sfeer van een zelf in elkaar geklust allegaaitje van verbouwingen', zegt Melle met een nostalgische blik in de ogen. Hij heeft gelijk, nu staan er verrijdbare plantenbakken met plastic struikgewas en ziet alles er strak en netjes uit. Er was hier vanmiddag een beurs voor verzamelaars waar volwassen mannen voor honderden euro's aan speelgoedautootjes kopen. Een man was gespecialiseerd in grond verzet materieel omdat zijn vader een grondverzet bedrijf had. Eigenarese Irma vertelt ons later op de avond dat het allang niet meer zo gezellig was als vroeger. 'Toen kregen chauffeurs extra voorraad mee om de douane mee om te kopen of om onderling met elkaar te ruilen.', zegt Irma. Ook bleven chauffeurs volgens Irma wel eens hangen in de bar, dan brachten ze de vracht de volgende dag wel weg.'

Dat is allemaal voorbij. De goederen die in de truck zitten zijn exact de goederen die afgeleverd moeten worden op het tijdstip dat ervoor staat. 'Trucks zijn computergestuurd tegenwoordig, maar ook de mens is computergestuurd.' zei Irma.  Er is minder ruimte voor de mens om af te dwalen van de taak die hem opgedragen wordt. Het systeem is volwassen geworden.

Opgeslokt

Niets vermoedend liep vanuit het academie gebouw in Groningen met een groepje promovendi terug naar ons kantoor, we hadden net geluncht en gediscussieerd over de vraag wat precies een institutionele borrel is en of borrels niet per definitie institutioneel genoemd moeten worden. We liepen aldus over straat toen ik ineens mijn handschoenen zag liggen. Een surrealistische ervaring. Iets van mij lag daar op straat zonder dat ik het gemist had. 'Zo jij hebt weer een mini avontuurtje beleefd', zei een van de onderzoekers tegen mij. En zo was het, maar daar hield het niet op. Diezelfde avond verdwenen mijn hanschoenen nog in de supermarkt en hoe ik ook rondliep, ik heb ze niet weer kunnen vinden. Gelukkig waren ze de volgende dag toch nog terechtgekomen. Mijn handschoenen proberen te ontsnappen, zoveel is nu wel duidelijk.  Vandaag ben ik naar de wind gaan kijken in Scheveningen. Ik zette mijn fiets op slot en liep de pier van het havenhoofd op (de echte pier, niet de fun pier bij het kurhouse).Zand en water sloegen over de kade muren. Na 100 meter realiseerde ik mij dat mijn handschoenen nog op de bagagedrager had laten liggen. Toen ik terugkwam waren ze verdwenen. Ik ben nog wel gaan zoeken op het strand. Maar het was hopeloos natuurlijk. Ze zijn definitief opgeslokt door de nacht. Wel vond ik in het schijnsel van de vuurtoren, twee paar andere handschoenen. Ze waren drijfnat van het zeewater en vermoedelijk is dat de reden dat ze zijn blijven liggen. Deze handschoenen heb ik maar mee naar huis genomen. Uit solidariteit. Eigenlijk vind ik dat ik ze moet dragen, al zie ik daar niet echt naar uit.

Wandeling

 

Tijdens de lunch vertelde Boris over een wandeling langs het strand van Scheveningen met zijn vader. 'In de verte zagen we een ruiter te paard, het was mistig, maar de ruiter was goed zichtbaar. van het ene op het andere moment lagen paard en ruiter op de grond, zonder aanwijsbare aanleiding. Dichterbij gekomen zagen we dat het paard dood was. Een krankzinnig beeld was dat, het staat op mijn netvlies gebrand. Een dier dat eerst nog leefde, kijkt nu met van die starende ogen omhoog en dan die ruiter met een totaal verwilderde blik in de ogen.Hij wist niet wat hem overkomen was.'
We hebben nu twee keer gesproken over Scheveningen in een week. Het wordt tijd om terug te gaan. 

Stijgende lijn

In 2009 waren er 167 incidenten van antisemitisme geregistreerd volgens het centrum informatie en documentatie Israel (CIDI)  twee keer zoveel als in 2007. Er is een stijgende lijn waarneembaar in Nederland, antisemitisme is geen taboe meer (er zijn maar 50.000 joden in Nederland). Vanavond wees een vriend mij op een twitter discussie over avocado's (gespeld als advocado's en adovados). Er werd opgeroepen om geen avocado meer te kopen in de jumbo omdat die uit Israel zouden komen, dit gold ook voor de paprika, de cherry tomaatjes en de olijfolie. Op deze twitter pagina wordt informatie uitgewisseld over welke Israëlische groenten in welke supermarkt zijn gespot. Wel handig voor de thuis kok die zich wil wagen aan de Joodse keuken, aan de andere kant lijkt dit de door het CIDI gesignaleerde trend te bevestigen.  

Gradueel

 

Vandaag sprak ik iemand die dit weekend z’n lidmaatschap van Groenlinks had opgezegd vanwege hun steun aan de politie missie in Afghanistan. Begrijpelijk want ik heb Sap los van de emoties niet kunnen betrappen op erg veel overtuigingskracht. Ze is akkoord gegaan onder voorwaarde dat de politiemensen niet worden ingezet voor militaire missies. De vraag is eigenlijk: wat is precies een politie agent? De politie moet de orde handhaven, in Afghanistan betekend dat iets anders dan in Nederland. Het verschil tussen de militair en de politie man is gradueel, niet principieel. Sap heeft daarmee dus een non issue aangesneden om haar gezicht te redden. De vraag blijft nog steeds: wat zit hier achter, welke deal is er gesloten.