Vandaag liepen er mensen met rode bordjes door de stad. Op de bordjes stond; stop abortus, stop moord en liefde = leven. Ik zie het vaker, de demonstraties trekken aan mijn huis voorbij. Bij een nogal lullig groepje van dertig a vijftig zwart geklede rechts-radicalen rijden gemiddeld vijf arrestatiebusjes mee, zijn er agenten te paard aanwezig, agenten in burger en agenten in fluorescerende jassen. Den Haag is het theater van de democratie, hier mag je je onvrede uiten door een carnavalsoptocht te houden. Onvrede mag wat kosten. In tegenstelling tot echte carnavalsoptochten zijn deze demonstraties vrij fantasieloos. Misschien is het tijdperk van de demonstraties voorbij, het kost veel geld om dit allemaal te beveleigen en niemand wordt uitgedaagd z’n frustraties op een waarlijk creatieve manier voor het voetlicht te brengen. Dat is wel belangrijk want je wilt dat de boodschap aankomt. Ik zou willen voorstellen om het spuiplein in Den Haag om te bouwen tot een amfitheater die gebruikt kan worden voor 'protest spelen'. Iedere lobbygroep moet een keuze krijgen. Demonstreren kan, maar je kunt het geld dat het de overheid kost om die demonstratie mogelijk te maken ook in het handje krijgen (dat wordt dan iets meer om de boel te stimuleren, laten we zeggen 10.000 euro) om propaganda materiaal te maken. Een voorwaarde; het moet een kunstzinnige uiting zijn. Tegenover iedere niets zeggende optocht die niet gehouden wordt staat een dansvoorstelling, theater productie, foto of schilderij expositie. Een voorleesavond met sagen en legenden over abortus, essays over vreemdelingen haat (pro en contra), de Palestijnse kwestie als aquaral schilderij, anti en pro Israel demonstraties in de vorm van gezamenlijk punniken. Subsidie probleem opgelost en frustraties op slimme wijze ontdaan van de gevaarlijke lont die in het vat van een massa demonstratie zit. Ik zie een boeiende toekomst voor me waar niet alleen de politici met hun praatjes net doen alsof, maar ook de burgers. Alles is dan theater geworden.
zaterdag 11 december 2010
vrijdag 10 december 2010
Tips
Inmiddels wordt er weer volop nagedacht over wat er nou weer met oud en nieuw moet gebeuren. Ieder jaar neem ik me voor om mezelf op te sluiten in huis en niets te doen en ieder jaar denk ik op het laatste moment toch weer dat ik iets moet, iets met gezelligheid of de grens over. Dat laatste denken er wel meer. Uit twee verschillende hoeken heb ik bijvoorbeeld gehoord dat mensen voornemens zijn om naar Dubai te vliegen. Hoe ze erbij komen weet ik niet, maar van ten minste 1 partij weet ik al dat het ondanks het economisch getij veel te duur is om daarheen te vliegen. Ik hoor altijd van anderen dat ze uitgenodigd zijn om oud en nieuw te vieren bij vrienden in de bergen. Dat is mij nog nooit overkomen. Misschien is het ook wel helemaal niets aan. maar de isolatie spreekt in elk geval tot de verbeelding. Als iemand nog iets weet, horen we het graag.
donderdag 9 december 2010
Rauwe vis
Vandaag was ik in Hoorn bij de tentoonstelling Eet Smakelijk. Een vriendin was daar gast curator. Zij had de zeventiende eeuwse schilderijen collectie verzorgt, maar zich vooral bezig gehouden met het boekje dat erbij uitgegeven is. Deze vriendin is Amerikaans en het is opmerkelijk dat een Amerikaan dit thema moest verzinnen om deze drie musea voor heet eerst samen te laten werken. Toen de lokale talkshow master bij de opening hier een toespeling op maakte zei een van de directeuren dat het niet de eerste keer was dat ze samenwerkten maar dat ze in het verleden ook al eens samen geadverteerd hadden. De collectie in het Westfries museum was niet om echt warm van te lopen, het langste heb ik stilgestaan bij een kast waar embryo's op sterk water waren gezet en waar een gemummificeerd babylijkje in lag en een stuk Eskimo waarvan de stukken huid zo aan elkaar waren genaaid dat het wel wat weg had van een rugzak. In 2008 heeft Groenland geprobeerd de Eskimo terug te krijgen, het lijk is 200 jaar geleden door walvisvaarders meegenomen. Er hangt een geplastificeerd krantenartikel naast. Hierin staat een citaat van de museumdirecteur; ik wordt betaald om de collectie te bewaken, dus de eskimo blijft hier. Stoere taal. Het ding ligt nogal onduidelijk op de onderste plank van een kast, als je niet beter weet denk je dat het een rugzak is, zoals ik al zei. Primitief in elkaar genaaid. Misschien is het dat ook wel, voor de rest is het namelijk nauwelijks herkenbaar als mens. Ik dacht trouwens altijd dat het woord Eskimo nogal beledigend was. Betekend dat niet rauwe viseter?
woensdag 8 december 2010
Spulletjes Koning
Ik kan het woord accessoires even niet meer horen. Ik heb het gevoel dat het overal en nergens opduikt. Dit kan ook komen omdat ik net drie uur interview materiaal heb uitgewerkt met Jac Adriaanse van importbedrijf EDCO. Jac, de spulletjes koning. Alles wat hij importeert komt uit China en zo’n beetje alles valt onder de categorie accessoire, of truckers accessoire. Volgens wikipedia komt dit woord uit het Frans en betekend het zoiets als spullen die je niet echt nodig hebt. Spulletjes waarvan je denkt;best handig om te hebben. Jac is ook de uitvinder het Gullit petje, dat in 1988 furore maakte. Een petje met daaraan een pruik at het kroehaar van Gullit moet verbeelden. Klinkt grappig, maar EDCO is inmiddels een miljoenenbedrijf. Ze doen niets anders dan dozen schuiven. Zo noemen ze dat zelf, dozen schuiven van A naar B. Van Rotterdam naar Eindhoven en dan schuift iemand anders het weer verder. Miljoenen. Dozen vol met spullletjes, prullen, hebbedingetjes. Behang voor in het huis van de verveling.
dinsdag 7 december 2010
Bezorgd
Een vriend wees me op de eerste moord in Celebration, het door Disney ontworpen perfecte dorp. Een 58 jarige man is vermoord met een bijl. Volgens een van de bewoners blijft iedereen in Celabration net doen alsof er niets aan de hand is omdat anders de waarde van hun huizen teveel daalt. Er is inmiddels een verdachte opgepakt. Een dakloze man die de muntencollectie van de vermoordde man probeerde te verkopen. Als verklaring voor de moord zei hij van zich af te hebben geslagen omdat het 58 jarige slachtoffer hem had geprobeerd te verleiden. Bah! Niet alleen is er dus een moord gepleegd in Celebration maar er heerst ook nog homoseksualiteit. Wat zou dat wel niet voor effect hebben op de huizenprijzen?
maandag 6 december 2010
Leuke middag
Ik heb asiel aangevraagd bij een kantoorpand in de binnenstad van Groningen. Het gaat om een laag kantoorpand, want niets mag hoger zijn dan de martinitoren. De toren bleek vol te zitten met barmhartige onderzoekers van de universiteit Groningen. Ze wilden mij wel adopteren. Sinds dien heb ik er een bureau en een computer en kan ik zoals iedereen ' s ochtends naar mijn werk. Het leuke aan het werken op kantoor is dat je collega's hebt. Binnen zo'n mengelmoesje aan collega's is van alles aan de hand. Er is spraken van geloof en van onduidelijke seksuele voorkeuren. Boeiend materiaal voor discussies tijdens de lunch of borrels die ook 1 keer per maand worden gehouden en waar ik uiteraard bij ben, als spook onderzoeker. De gelovige onderzoeker doet overigens onderzoek naar burgeroorlogen. Misschien leuk om hem de volgende keer iets van Paul Cliteur voor de voeten te werpen, die beweert dat terrorisme gevoed wordt door monotheïstisch godsdiensten. Niet dat ik het met Cliteur eens ben, godsdienst levert net zo goed argumenten voor oorlog als jaloezie en economische concurrentie. Eerst is er de oorlog daarna de argumenten. Toch is het misschien een aanknopingspunt voor een leuke middag. Ik houd u op de hoogte.
zondag 5 december 2010
Op weg naar Amsterdam vandaag in de trein was een stelletje nog bezig met het schrijven van Sinterklaas gedichten. Voorbij Haarlem stapte een jongen in en zijn moeder of oma. De jongen blies op een kleine piano, ik ken de naam van dat instrument niet, de vrouw liep glimlachend langs de reizigers en hield haar hand op, ze had nog maar drie tanden. Het is de eerste keer dat ik een dergelijk tafereel heb gezien in een Nederlandse trein. Ik vind dit eerder is voor de metro in Madrid. Ook heb ik voor het eerst in een soort kraaiennest bier gedronken. Dit was in cafe Eilders. Volgens Eva Pel het enige normale cafe van het Leidseplein.
zaterdag 4 december 2010
ontspanning
Na een halve dag geluisterd te hebben naar de opnames van een interview dat ik nog moest uitwerken, kon ik me niet langer inhouden en heb ik een sneeuwpop gemaakt.
vrijdag 3 december 2010
Haarlotion
Ik heb mijn bibliotheek abonnement opgezegd, zeg ik tegen J.
Ja dat kan natuurlijk, maar zelf lees ik boeken zelden twee keer. Zou de boekenkast dan een statuskwestie zijn?
Dat denk ik niet, eerder een soort geheugen, waar je op kan terugvallen, antwoord ik.
Het klinkt leuk, dat van het geheugen, maar echt waar is het niet. Mijn kast is geheel niet geordend. Laatst vond ik min of meer bij toeval Eduardo Mendoza’s Stad der wonderen terug, puur en alleen omdat ik nog wist welke kleur het kaft heeft. Goed boek trouwens over de jonge Onofre Bouvila die eerst anarchie predikt en dan toch ontdekt dat het verkopen van haar lotions meer loont. Het citaat dat ik zocht heb ik niet meer gevonden.
Het klinkt leuk, dat van het geheugen, maar echt waar is het niet. Mijn kast is geheel niet geordend. Laatst vond ik min of meer bij toeval Eduardo Mendoza’s Stad der wonderen terug, puur en alleen omdat ik nog wist welke kleur het kaft heeft. Goed boek trouwens over de jonge Onofre Bouvila die eerst anarchie predikt en dan toch ontdekt dat het verkopen van haar lotions meer loont. Het citaat dat ik zocht heb ik niet meer gevonden.
donderdag 2 december 2010
Spaanse Club
We zijn vandaag naar de Spaanse club in Den Haag geweest om de verjaardag van een vriendin te vieren. In een oer Hollands gebouw zit een lokaaltje waar oude mannetjes in knalhard tl licht, lekkere hapjes klaarmaken. De wanden zijn vergeeld want er wordt nog steeds gerookt. Naast onze groep zat een twee keer zo grote groep Portugezen te eten. Ze werkten bij interpol. Een van de Portugezen kwam naar ons toe en vroeg of we wellicht wat van hun huisgemaakte toetjes wilde proeven. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. Met een plastic bordje meldde ik mij bij de toetjes tafel. Er waren verschillende soorten creme-achtige producten en gebakjes. Zo was er een goddelijke zelfgemaakte amandel pastij waar de rillingen van over je rug liepen. Bij het zien van al dat lekkers veranderd er iets in mij. Het is alsof het dikke meisje van binnen de macht even overneemt en ik ben dan eventjes niet instaat om te praten. Zwijgend liep ik dan ook terug naar mijn tafeltje om alles op te peuzelen. Pas toen dat was gebeurd kon ik weer mezelf worden en ben ik terug gegaan naar de Portugezen om ze te feliciteren met hun keuken.
Abonneren op:
Posts (Atom)





