Tirza

Vanavond ben ik met de lieve G naar Tirza geweest, gespeeld door het Nationaal Toneel. Zij kwam uit Utrecht, ik uit de loods. We vonden het stuk goed, maar waren niet overdonderd zoals dat met het boek wel gebeurde. Dat kan ook niet want diegene die weet hoe het afloopt zal nooit op dezelfde manier naar het stuk kijken als diegene die nog van niets weet. Ook een groot verschil met het boek is het idee dat de vriend van zijn dochter door Hofmeester wordt gezien als Mohamed Atta. In het boek was ik geneigd met Hofmeester mee te gaan. Natuurlijk als iemand op het brein achter nine eleven lijkt dan schrik je wel even als diegene met je dochter uitgaat. Feit is dat je niet zeker weet of het echt zo is.Op toneel wordt meteen duidelijk dat hij onzin praat. Voor de rest was het een ongelofelijk goed spel van de acteurs van het Nationaal Toneel. De lieve G wil ook nog een klein aplausje geven voor de décor bouwers. Hierbij dan. Dat was inderdaad slim gedaan, heel eenvoudig en gebruikmakend van projecties.

levensgeesten

In het kader van 'boeken die je altijd nog had willen lezen', ben ik maar weer eens in de 'pil' van Peter Sloterdijk begonnen, Sferen, een slordige 900 pagina's. Inmiddels ben ik door de inleiding heen en lees ik in hoofdstuk 1 over de positie van de ziel in het lichaam. Europeanen gaan ervanuit dat deze zich in het hart bevindt. Maar dat blijkt alles behalve vanzelfsprekend te zijn. De Eskimo's bijvoorbeeld kennen drie soorten zielen: ' de slaapziel, die zich aan de zijkant van het middenrif bevindt en die zich bij het opstaan van het lichaam losmaakt (reden waarom men het 's ochtens rustig aan moet doen). De levensziel die in de halsaanzet tussen hoofd en romp resideert, en de kleinere levensgeesten die in de gewrichten wonen.' (p.80)

Ik vind de opvatting van de Eskimo's eigenlijk geloofwaardiger dan de cardiocentristische opvatting van de Europeanen. Vooral de kleinere levensgeesten die in de gewrichten leven, zijn erg sympathiek. Als je gewrichten pijn doen zijn die geesten boos.

Levenskwesties

Moet je aan definitieve ontharing beginnen?(Het kost 500 euro).
Moet je naar de Rutger stichting om je spiraaltje te laten checken? (dat moet zo nu en dan, je moet er een afspraak voor maken, maar wanneer?)
Moet je de zomervakantie nu al gaan plannen?( Of moet je een cursus doen van het een of ander?)
Moet je nu al een vlucht boeken naar Sevilla (in april zijn de beroemde feria de abril in Sevilla), of moet je afwachten totdat je weet wanneer het sollicitatiegesprek is?
Maar die baan wil je helemaal niet?
Nee, dat klopt, maar ik moet wel net doen alsof, anders denken ze dat ik niet geinteresseerd ben en dat is niet handig.Bovendien is het natuurlijk wel een goede baan.

Doen alsof, strategisch manoeuvreren, kan ver gaan. Het kan een doel in zichzelf zijn. Veel ambtenaren schijnen daar goed in te zijn, strategisch manoevreren.Wat die ambtenaren niet weten is dat het strategische spel ook z'n eigen agenda heeft.  Niet de mens bepaald uiteindelijk wat er gebeurd, maar de dynamiek van het strategische spel zelf dicteert wat je moet doen.

Bos in Jas

Ik zal Wouter Bos vooral herinneren als de man in de lekkere ruime jas. Echt zo'n jas waarmee je op safe speelt, waarin je niks kan overkomen. Een jas die kan ademen, maar verder absoluut niets met een mooie snit te maken heeft. Ik vertrouw dergelijke jassen niet, het leven wordt er te gemakkelijk van. Ik heb er zelf ook een tijd in rond gelopen. Extreme Climate Control stond er op die jas van mij en hij reflecteerde ook nog. Normaal zou ik nooit zo'n jas aandoen, maar ik had hem aangetrokken als camouflage pak, zodat ik ongemerkt in de snelwegberm kon rondkijken. Ik weet bijna zeker dat ook Wouter Bos Climate Control op z'n jas heeft staan en dat die jas voor hem ook een vorm van camouflage betekend. Ik vind dat politici geloofwaardiger zijn als ze weer of geen weer met hun colbertjes het binnenhof op en neer lopen, of desnoods zo'n net iets te dunne regenjas dragen waar ook Ferry Mingelen vaak de blits mee maakt, dat zou ook wel een idee zijn. Ferry Mingelen, als je er over nadenkt is dat zo'n beetje de enige stabiele factor in politiek Den Haag.

Uitburgeren

Er is niks op tegen om als freelancer een vast ritme op te bouwen. Daarom ben ik van plan om ieder jaar een artist in residence te doen. Vorig jaar rond deze tijd was ik bezig om met een geleende labrador in te burgeren in de Haagse buitenwijk Ypenburg. Of dat gelukt is blijft de vraag. Over twee weken ben ik van plan om drie weken in een container aan zee te gaan wonen. Terwijl Ypenburg een bij uitstek georganiseerde en geordende omgeving was, hoop ik bij de zee overrompelt te worden door iets groters, iets dat mens overstijgend is. Ik ga ervan uit dat ik via de zee kan ontsnappen aan de beschaving. Het is een nogal romantisch gegeven, maar dergelijke dromen maken het leven wel dragelijk. Dertig dagen uitburgeren lijkt me dan ook een gepaste titel.

stakende schoonmakers

Vandaag werden er door stakende schoonmakers in de trein pamfletten uitgedeeld. Ze riepen daarin op om respect en waardering en een kleine loonsverhoging. Er stonden vragen in als: kunt u uw gezin onderhouden voor tien euro bruto per uur? Retorisch bedoelde vragen waar je geacht wordt 'nee' op te antwoorden. De schoonmakers staken nu al drie weken in de treinen en ik ging onwillekeurig op de grond kijken. Er lag inderdaad wel wat troep her en der. Zo trof ik op de vloer een brief van reclaseringsambtenaar Jenny van Malibaan, centrum voor verslavingspsychologie, waarin ze haar client waarschuwt dat hij zijn afspraak niet is nagekomen en dat de nieuwe geplant staat op 20 maart in centrum Malibaan in Utrecht. Inmiddels is de client wiens naam ik hier natuurlijk niet noem, ook geschorst. Wat een toestanden, denk ik dan als argeloze reiziger. Als die jongen het nu maar in zijn agenda heeft gezet. Er lag nog meer post op de grond die uit een omgekieperde prullenbak was gevallen. Maar ik besloot dat maar te laten liggen. Uit respect voor de stakende schoonmakers.


http://www.youtube.com/schoonmakers

Hotel Birkhoff

Voor het boek dat ik samen met Melle Smets aan het schrijven ben over de snelweg cultuur, probeer ik al geruime tijd een interview te regelen met mevrouw Birkhoff (of: birkhof?) van het Formule1 hotel. Enkele dagen geleden dacht ik haar bijna zover te hebben. Ik vertelde haar dat ik graag een stuk over haar wilde schrijven met haar medewerking. Ze vroeg of het ook een leuk stuk kon worden zonder haar medewerking. 'Een minder leuk stuk', antwoorde ik haar. Zij vond dit verdacht veel lijken op chantage, waarop ik haar antwoorde dat het in zekere zin gewoon gaat om een eerlijke uitwisseling van infromatie. 'U geeft mij wat, dan krijgt u ook wat terug. Als u niks wil geven dan is dat ook goed, maar dan moeten wij dus dingen zelf gaan invullen.'
Het telefoongesprek ging zo een half uurtje door en uiteindelijke stemde ze in. We spraken af verder via de mail contact te houden. Aankomende woensdag zouden we een interview hebben, maar telkens als ik haar bel is ze net de deur uit volgens de receptioniste. Ik begin inmiddels het gevoel te hebben dat ik bezig ben met een drijfjacht waarbij mevrouw Birkhoff figureert als opgejaagd wild. Zelden heb ik iemand getroffen die zo argwanend is voor interviews. Dit is de meest heftige vorm van Franchise Paranoia die we tot nu toe bij een persoon hebben aangetroffen.

bent u illegaal?

Vandaag was ik betrokken bij een middag in de Vrije Academie, in Den Haag, waar we spraken over het fenomeen van de verbouwing (ondermeer in overdrachtelijke zin). Martijn Engelbregt was een van de sprekers, hij is de bedenker van het tegenscript voor telemarketeers. Eigenlijk een briljante vragenlijst waarbij het ineens heel erg leuk is als je een telemarketeer aan de lijn krijgt omdat je met dat script best een leuk gesprek kan hebben. Hij kreeg echter van heel telemarketerend Nederland allemaal hate mail en dreigbrieven omdat hij volgens hen schuldig was aan brood roof. Vanuit zijn voorliefde voor formulieren en informatie bedacht hij een tweede project dat nog een tikkeltje heftiger was. Bij 200.000 huizen in Amsterdam kwam er een officieel ogend kartonnen kaartje door de brievenbus met de vraag of de ontvanger toevallig illegaal was en zo niet of ze dan mensen kenden die wel illegaal waren en hoeveel dat er dan waren. Een briljant onderzoek waarbij in een klap duidelijk werd hoe dat ook alweer werkte in de tweede wereld oorlog. Op de vraag of we morgen ook weer vrolijk zullen meewerken met de bezetter is het antwoord in elk geval volmondig ja. Persoonlijk moet Engelbregt er daarna wel even een jaartje tussenuit want niet alleen burgers vielen over hem heen hij kreeg ook politieke schouderklopjes en verwensingen te verduren.
Pieter van Os, toen nog redacteur bij de Groene Amsterdammer, schrijft een nogal slecht beargumenteerd vernietigend stuk over Engelbregt. Meneer van Os vond het getuigen van slechte smaak. http://www.groene.nl/2004/2/kunst-zo-plat-als-een-dubbeltje

Avonturen van de Hoofdpersoon:#5 Performance

Het buffet was als een omgekeerde crematie uit de dansvloer aan het voordek omhooggekomen. Waar normaal gesproken de kist zou staan, daar openbaarde zich nu een landschap van grote culinaire diversiteit. De Hoofdpersoon die geen ontbijt had genuttigd omdat hij zich had moeten haasten, viel zowat flauw van de honger. Toen zich daar ineens die grote hoeveelheid eten voor hem opdoemde kon hij zich nauwelijks beheersen. Zijn fantasie sloeg op hol. Voordat hij het wist stond de Hoofdpersoon kniediep in een moeras van smeuïge crabsalade. Hij waadde likkebaardend in de richting van gestapelde repen Spaanse tortilla’s waarin stukjes paprika als roodgloeiend edelmetaal naar hem lonkte. Eenmaal bij de drooggevallen rivierbedding van cèrano ham aangekomen verstijfde hij plotseling van de pijn. “Je kwijlt”, zei het meisje die hem had meegenomen als mannelijke accessoire. Hij had een hekel aan bruiloften, maar hij vond dit meisje wel aardig en het vooruitzicht op een gratis drankgelach had hem ook wel aangestaan. Toch vond hij haar nu vervelend worden, ze kneep wel heel hard in zijn arm. Maar hij had nog steeds niets gekregen. Een sliertje kwijl verliet de mondhoek van de hoofdpersoon en liep nu over zijn kin. Een aantal omstanders deed omzichtig zijn best om niet kijken en luisterde zogenaamd geïnteresseerd naar het eindeloze verhaal van de kok. ‘Ja, ja, dames en heren, er is een gek in jullie midden’, mompelde de Hoofdpersoon. Eindelijk werd het buffet vrij gegeven en liepen de Hoofdpersoon en het meisje even later met een waaier aan heerlijke hapjes naar het onderdek waar ze eerder al hadden gezeten. Ze schoven aan bij een jong stel dat er ongelofelijk hip uit zag. Vooral het meisje met haar opgestoken zwarte haar en paarse rok, straalde een en al kunst uit. Maar er was helaas geen andere plek vrij. Toen de Hoofdpersoon tegenover haar zat zag hij ineens dat ze helemaal niet zo jong meer was. Zij was op zijn minst veertig maar had een veel jongere vriend.
Ik heb net een solo in Londen gehad, zei het kunstmens zonder dat haar iets gevraagd was.
Oh, my god, wat maak je dan?, reageerde de Hoofdpersoon vol ironie.
Ik gebruik het werk van anderen voor mijn eigen kunst, ik citeer zeg maar…
Toe maar, een soort intertekstuele verwijzingen, maar dan beeldend,…boeiend hoor.
Ja precies, ik doe performances...zei het kunstmens die nu niet meer helemaal zeker wist of ze in de maling werd genomen of niet.
Ah,de performance, de staafmixer onder de kunstvormen
Sorry?
Nou ja, de performance is een beetje een keukenmachine toch? Je kan er van alles instoppen en het komt er dan een beetje als een hapklaar prutje weer uit, dat is toch wat je doet? Je recyclet toch eigenlijk andermans kunst met een dansje?
De vrouw werd zichtbaar kwaad.
Ah, iemand die zichzelf erg serieus neemt, dacht de Hoofdpersoon bij zichzelf
En jij wat doe jij als ik vragen mag, beet het kunstmens hem toe
Ik ben de Hoofdpersoon van me eigen leven en ik doe iedere dag eigenlijk een nieuwe performance als mezelf. Snap je wel..
Kom John we gaan ergens anders zitten, deze mensen voelen zich te goed voor ons.

Het meisje waar de Hoofdpersoon mee was had hem op dat moment waarschijnlijk willen vermoorden, maar de Hoofdpersoon merkte het al niet eens meer. Voor het eerst die dag had hij weer het gevoel de dingen onder controle te hebben. Genietend, stak hij een stukje Spaanse tortilla in zijn mond.

Berichten van een scharrelaar

Vandaag kwam mijn moeder een fiets lenen om even naar het Gemeente museum van Den Haag te gaan. Er was een tentoonstelling van Kandinsky die ze wilde zien. Tijdens de koffie zei ze tegen mij:’ jij bent echt een scharrelaar.’ Als de mening van anderen iets zegt over de waarheid, dan is dit ontegenzegelijk waar. Er zijn meer mensen geweest die dit hebben gezegd. Vooralsnog heb ik geen reden gezien dit imago te ontkrachten. De scharrelaar, de handige jongen, de ritselaar, dat ben ik. Ik ben ten slotte een kleine zelfstandige en dus scharrel ik mijn klusjes bij elkaar. Met de nadruk op ‘jes’. Nog los van de vraag of ik het zou kunnen, zouden grotere klussen, zoals bijvoorbeeld het organiseren van een congres over de toekomst van kinderdagverblijven of bejaardentehuizen mij ook doodongelukkig maken, denk ik. Ook al zal er best iets boeiends over te zeggen zijn, bovendien betalen dergelijke klussen erg goed. Een goede vriend van mij heeft met het organiseren van een groot ziekenhuis congres zijn eerste sportauto gekocht. Gelukkig heb ik geen behoefte aan een sportauto want ik heb geen rijbewijs. Ik scharrel en snuffel een beetje rond in het leven totdat het tijd is om te gaan. Bij mijn dood zal er, hoop ik, een collectie bij elkaar gescharrelde verhalen te vinden zijn waarvan mensen zullen zeggen: Nee, echt grote gebaren zijn het niet, maar het zijn toch aardige doorkijkjes in het leven van een scharrelaar.