klimaatgeneuzel

Zou Leon de Winter weer in Nederland wonen? Ik krijg het sterke vermoeden van wel.
Al twee keer heeft hij zich in zowel NRC als de Volkskrant mogen profileren als een soort anti Gore. Hij ventileert een meninkje die hij zich, naar eigen zeggen, de afgelopen maanden heeft eigen gemaakt. Leon de Winter heeft zich namelijk in het klimaatdebat gestort en nodigt minister Cramer van milieu uit om ook eens naar de disidente geluiden te luisteren. Meneer de Winter beschuldigt milieuactivisten ervan dat ze ons willen laten leven als middeleeuwse kluizenaars. Nou, nou, dat is ook weer wat overdreven. Goed, laat er schreeuwlelijken tussen zitten. Wat maakt het uit, als de bottom line is dat we met z’n allen wat bewuster moeten gaan leven. Er staat welgeteld maar één zinnige opmerking in het artikel van hem dit weekend in de Volkskrant. Ik citeer:’ In plaats van het verkwisten van honderden miljarden euro’s aan onzinnige CO2 handel is het beter talloze miljarden te investeren in research naar goedkope schone energie.’
Het problematische is dat hij hiermee een groot deel van zijn eigen argumentatie onderuit schoffelt. Hij vindt het dus wel degelijk nodig om schone energie te produceren. Het is natuurlijk onzin om te denken dat er helemaal niks aan de hand is. Als er puur wetenschappelijk bewijs mist, wil dat nog niet zeggen dat we straffeloos roofbouw op de aarde kunnen plegen. Aan het einde van het stuk blijf ik vooral met één vraag zitten:' wat wil de Winter nou precies bereiken met zijn keuze voor 'het valt allemaal wel mee met die opwarming van de aarde kamp?'. Zou hij zich direct aangevallen voelen ofzo? Of wil hij inderdaad alleen maar even kwijt dat hij er ook nog is? Schrijven lijkt hij evenwel een beetje verleert te zijn. De eerste alinea is buitengewoon gênant, iets over pakjes avond en de verjaardag van een dissidente klimaat wetenschapper. Dat deze wetenschapper op dezelfde dag jarig is als sinterklaas ziet hij blijkbaar als iets goeds. Ik zou tegen Leon de Winter willen zeggen: Sinterklaas bestaat niet.



Over climategate gesproken: Het begrip staat nu in verband met het feit dat klimaatwetenschappers overal ter wereld gegevens hebben gemanipuleerd en global warming erger hebben weer gegeven dan het in feite is. Dat is natuurlijk niet goed te praten, maar de oorlog om aandacht in de media is een harde oorlog. Onderschat bovendien de tegenpartij niet. Een tijdje geleden werd op de BBC dezelfde term gebruikt om aan te geven dat er research teams zijn die betaald worden door de olie industrie. Deze teams benadrukken vooral het feit dat we niks zeker weten. Natuurlijk weten we niks zeker, er zijn simpelweg teveel parameters om het onderzoek goed te isoleren. Maar dat ze betaald worden door de oliemaatschappijen, maakt het er ook niet geloofwaardiger op.

Toren

Vandaag is de hoogste toren ter wereld geopend. De Burj Khalifa Tower in Dubai is 828 meter hoog. Op de BBC hoorde ik dat 1000 meter ook al haalbaar is. Het is geen kwestie van techniek maar van geld om zo’n toren te maken en geld was de afgelopen tijd een probleem. Het is de reden dat de toren op het laatste moment de naam van de sjeik uit Abu Dhabi heeft gekregen. Die heeft 10 biljoen dollar in de toren gestopt. Dergelijke bedragen worden alleen betaald als het om de allerhoogste toren gaat en de investeerders hebben de architecten en ingenieurs dan ook, zelfs tijdens het bouwproces, gepusht om de toren hoger te maken dan oorspronkelijk de bedoeling was. Je betaald ten slotte niet zoveel geld voor het twee na hoogste gebouw ter wereld. Toch blijft het opmerkelijk, dit sort bedragen, terwijl het vertrouwen in de wereldeconomie minimaal is. Het heeft duizenden migrant werkers uit India en Afrika in elk geval jaren werk opgeleverd. Is daar al eens een documentaire over gemaakt, deze groep van rondtrekkende bouwvakkers? De hoogte van de toren is tot het laatste moment geheim gebleven. Misschien is dat wel de reden dat het project van de Freedom Tower in New York nog niet van de grond is gekomen. Ze wilden weten hoe hoog ze in Dubai zouden komen voordat ze verder konden met de bouw van hun eigen prestige project op de locatie van het voormalige WTC kantoor. Die wordt nu 1000 meter hoog, let maar op. Liebeskind kan weer naar de tekentafel, of die toren komt er helemaal niet, dat kan natuurlijk ook. Die hoogtes zijn wel fascinerend want het glas moet aangepast worden. Als het aan één kant gaat waaien dan valt de toren in het vacuüm dat ontstaat aan de andere kant. In Dubai hebben ze daarom een soort ribbels op het glas aangebracht die vergelijkbaar zijn met de minuscule strips die zwemmers en schaatsers op hun muts hebben zitten voor de aërodynamica. Ribbels om de de toren op koers te houden.

Avondwinkel

De Albert Heijn verkoopt geen eieren meer. Vandaag in iedere geval niet en de lieve G weet ten minste van één ander moment waarop ze ook geen eieren hadden. Twee vrienden van ons waren vanaf hun huis in Bezuidenhout naar de avondwinkel bij ons om de hoek gelopen om eieren te halen. Ze waren de hele dag al wasjes aan het draaien, wasjes vanwege de vakantie in Colombia, en moesten er even uit. Aangezien de Albert Heijn geen eieren verkocht ging de wandeling richting de avondwinkel en daardoor naar ons. Ze hadden ook spekkoek meegenomen voor bij de koffie en terwijl ik met de vrouw van het stelletje, ze zijn getrouwd, aan het praten was over haar baan bij artsen zonder grenzen at ik ongemerkt bijna de hele spekkoek op. Met kleine stukjes tegelijk. Ze regelt de financiën van projecten in een vijftal landen. Deze maand moet ze naar Oezbekistan waar artsen zonder grenzen een medicijn probeert te vinden voor een resistente variant van tuberculose. In Colombia hadden ze familie bezocht en dat was vreselijk geweest.

Aquarellen

In zijn essaybundel Kloten van de Engel onderzoekt Tijs Goldschmidt de overeenkomsten tussen cultuur en natuur , althans in sommige essays doet hij dat. In het titelverhaal maakt hij de vergelijking tussen kunst bekladders en iconoclasten en IJslandse paarden die over elkaars vijgen heen poepen om dominantere positie in de groep uit te drukken. Hij doet dit in een losse prettige stijl wars van pretenties. In één van zijn verhalen vertelt hij over de aquarellen van Hitler die in een lade in het Pentagon liggen. Ze zijn niet vernietigd, maar liggen dus naast andere ‘oorlogsbuit’ opgeslagen. Het Pentagon heeft zelfs een eigen curator in dienst die zich tevens bezig houdt met het maken van ‘aquarellen’ van moderne slagvelden. Waarom zijn ze bewaard kan je je afvragen? Goldschmidt suggereert dat vernietiging ze waarschijnlijk belangrijker zou maken dan ze zijn en in dat geval voor neonazi’s een reden om zich te profileren. Maar dat lijkt me toch niet de enige reden. Ze hadden ook in 1945 de werkjes kunnen laten verdwijnen, maar kozen ervoor ze te bewaren. Het is aannemelijker dat het Amerikaanse leger een souvenir wilde hebben van de oorlog. Dan zijn die aquarellen goed gekozen want de jonge Hitler schilderde zijn taferelen na van van ansichtkaarten en verkocht ze vervolgens door aan toeristen. Goldschmidt had voor een blik op enkele aquarellen van Hitler overigens helemaal niet naar het Pentagon gehoeven, in Nurenberg werden afgelopen september drie andere aquarellen van Hitler geveild. Anonieme bieders gaven samen 32.000 euro voor de nageschilderde ansichtkaarten, waarvan de opbrengst volgens de veilingmeester naar een joods museum is gegaan. Weer een voorbeeld dat het bij kunst niet alleen om de kwaliteit van het werk gaat, maar veel vaker om de mediagenieke persoonlijkheid die erachter schuilgaat.


Familie van Hitler gevonden
http://www.austriantimes.at/news/General_News/2009-09-14/16338/Hitler_relatives_tracked_down

Konijn

Er loopt een zwart konijn rond in het hofje. Het konijn woont eigenlijk hierachter, in de Mallemolen. Geheel zelfstandig, hupt het dan over het pleintje naar ons hofje om te gaan eten. Hier is beter gras, denk ik. Een geinig, eigengereid, diertje is het. Volgens mij denkt het konijn dat het een kat is.

Ontsnappen

Vandaag hebben we een dvd gekocht bij de Hema, er moesten ook andere dingen gekocht worden, maar de dvd lag bij de kassa voor een tientje. Het betreft de film Revolutionary Road. Na een heerlijke lasagna gemaakt door de lieve G, gingen we koffie drinken bij de buurvrouw. Dat was erg gezellig, ze heeft koffie meegenomen uit Ethiopie. Lekkere koffie. Ook serveerde ze ons pittige chocolade uit Zuid Afrika. Ze liet ons, met enige schaamte, het kado zien dat ze voor haar dochter had gekocht voor sinterklaas. Een minischoonmaak setje, hierin zat een zwabber, een klein mini stofzuigertje en zo wat meer dingetjes. Dat wilde ze blijkbaar graag hebben want het stond op haar verlanglijstje. Hoe die kinderen daar dan weer bij komen, is simpel. Ze krijgen foldertjes in de bus. Na de koffie hebben we de dvd in de laptop gedaan. Revolutionary Road speelt zich af in de jaren vijftig en gaat over middle class morality en opgesloten zitten in een huwelijk (middle class morality is sinds de jaren vijftig nauwelijks veranderd, zie schoonmaakset voor kinderen). Het jonge stel uit de film, de Wheelers, hebben hun dromen opgeschort voor een praktische beslissing om in een buitenwijk te wonen voor de kinderen. Op een dag stelt de vrouw, Kate Winslet, voor om alles achter te laten en naar Parijs te gaan zoals ze altijd al hebben gewild. De beslissing wordt genomen, maar haar man, Leonardo di Caprio, lijkt uiteindelijk toch niet te willen. Hij trekt zich zachtjes aan terug. Als ze het merkt breekt er iets in haar. Ze houdt niet meer van hem, maar dat is niet alles, er sterft iets essentieels in haar. De levensvlam dooft uit. Na een gigantische ruzie lijkt ze de volgende dag een besluit te hebben genomen. Haar oude ideale zelf heeft ze begraven in het bos en ze is herboren als suburban housewife. Zo zou het kunnen eindigen, maar dat gebeurd niet, het wordt nog veel dramatischer. Je zou kunnen zeggen dat de film gaat over de angst om je idealen na te jagen. Maar ging het ook niet over de idee fixe van dat ideaal en het verlangen om te ontsnappen naar iets anders? Ontsnappen, kan ten slotte ook in een buitenwijk. Of overal waar je maar wilt. Koffie drinken bij de buren is ook een vorm van ontsnappen.

Napolitaanse Huiskamer

In Groningen woonden we in het stapelhuis. Teveel spullen op een te kleine oppervlakte die we alleen kwijt konden door ze te stapelen. Achter het houten ledikant, waar je net niet in kon liggen, doemde de gletsjer op. Daar lagen mijn kleren, waar ik iedere dag dan iets uit trok. Soms overviel de gletsjer ons, midden in de nacht, dan maakte zich een kledingstuk los van de grote berg en rolde naar beneden op onze hoofden. Daar werd je dan wakker van. Ook het Haagse huis, hoewel groter, doet denken aan een stapelhuis. Overal stapels boeken, multomappen, en boven, kleren. Kleren in stapels op de bank, in boodschappenmandjes van de Albert Heijn en de Plusmarkt, aan een keukentrapje en natuurlijk in de kledingkast. Maar ook daar houden de kledingstukken zich niet aan de strikte stapeltjes die ik ooit heb bedacht. Alleen de kleding aan hangertjes houdt zich koest. De was hangt, net als in Groningen, te drogen in de huiskamer. Niet aan een droogrek, maar aan een waslijn, die van de ene, naar de ander muur loopt. Gelukkig hebben we hier, om het niet al te schrijnend te maken, een woord voor bedacht. We noemen dit de Napolitaanse huiskamer. Armoede met stijl.

Cocktail

Na het kerstdiner, gisteren, in Vleuten, zijn we naar Amsterdam gegaan om Gin Tonics te drinken. Althans, daar draaide het op uit. Het ging natuurlijk niet om de Gin Tonics, maar om het gezelschap dat erbij hoort. Bij aankomst, troffen we een kleine cocktailparty dat zich reeds in ver gevorderd stadium bevond. Maar niet ver genoeg om geen aansluiting meer te kunnen vinden. We hadden het, zoals dat gaat op zulke avonden, over uiteenlopende dingen. Vandaag was het een rustige dag, een dag waarop we het rustig aan hebben gedaan. Een filmdag. In het filmuseum draaide 39 steps van Hitchcock. Een man raakt per ongeluk verzeild in een welhaast clichématig spionage drama, waarbij hij de spionnen moet ontmaskeren om zichzelf te redden.Hij wordt zelf gezocht wegens een moord die hij niet gepleegd heeft. Alle hoofdpersonages maken zich erg druk om iets wat voor de regisseur, de verhalenverteller, onbelangrijk is. In het geval van 39 steps gaat het om cruciale militaire informatie. Dit is verder niks,er wordt niet dieper op in gegaan, het is alleen de motor die het plot aandrijft. Hitchcock noemt deze motor, deze kapstok, de McGuffin. Het is de afleidingsmanoeuvre, de zure room in de tomatensoep, of het limoentje in de Gin Tonic die prominent in beeld komt, terwijl de voor en nadelen van zelfinseminatie worden besproken. Een nuttig begrip, de McGuffin, ook een goede naam voor een cocktail trouwens.

Immigration Officer

Bij het opschonen van mijn harde schijf (dat is ook zoiets, dat doe je zo tegen het einde van het jaar) vond ik een citaat terug van een soldaat die ik afgelopen zomer in California heb ontmoet. De man was naar Irak gestuurd, maar bleef gestationeerd in Duitsland.

‘Ik heb niet echt gevochten, toen ik aankwam was mijn onderdeel al vertrokken. Maar ik heb me wel vermaakt in Europa, Amsterdam, man, wat heb ik daar een goede tijd gehad. Maar je moet niet lager gaan dan Madrid, dan wordt het echt gevaarlijk. Daar stikt het van de gipsy’s.’

Deze man is binnen twee jaar een immgration officer in Sacramento. Niet dat een dergelijke uitspraak mij verbaast of shockeert, ik heb namelijk ook familie die zo praat. De vraag is alleen: wat zeg je tegen zulke mensen? Misschien dit: De werkelijkheid is altijd net iets anders dan we denken dat die is.

Anders dan bij Ryan Air

De tapijten deden het niet. We hebben er gisteravond geruime tijd opgezeten, maar er kwam geen beweging in. Eigenlijk kwam dat wel weer goed uit want mijn huisgenoot, de lieve G, voelde reeds de druk van een mogelijk vertrek oplopen. De druk van de deadlines. Het zou kunnen zijn dat de tapijtenverkoper ons een loer heeft gedraaid. Aan de andere kant, zouden het ook hele gevoelige tapijten kunnen zijn. Het werkt natuurlijk niet zoals bij Ryan Air. Die lanceren je gewoon in een metalen cilinder. Een hoop kerosine erin, vuurtje erbij en boem! Of je nou wilt of niet,als je aan boord bent, dan ga je. Met die tapijten is het anders. Dat moet je echt heel graag willen. Ik bedoel naast het prepareren van de tapijtdeeltjes in de sneeuw, is het van belang om ook mentaal helemaal deel te worden van het tapijt. Maar ja, als je dan te maken hebt met deadlines, dan zit je dus met een blokkade in je hoofd. En dat voelen ze, hè. Die tapijten.