Boeddhist

Gisteren ben ik met een vriend wat gaan drinken in de Paas, een kroeg die beweert 160 bieren in huis te hebben. Ik vind dit altijd een dubieus soort reclame, verder is het een leuke tent. We hebben gesproken over informele systemen in Lima, Kumasi en Singapore. Later vroeg hij:’ wat wil je in het leven?’
Ik:’opzoek naar interessante en prikkelende verhalen.’
Hij:’Nee dat bedoel ik niet, dat is vorm. De vraag is wat wil je precies bereiken, wat zijn je doelen, wat houd je gaande?’
Ik had eerlijk gezegd geen idee. Veel meer dan leuke projecten doen kon ik eigenlijk niet bedenken. Mijn vriend was vroeger Boeddhist, dat is hij inmiddels niet meer. Hij maakt zich kwaad over dingen. Dat is voortschrijdend inzicht.

Mannenbolwerk

Ik ploeg gestaag door de geluidsopnames van de snelwegsafari waarvan het interview met de heer Stolwerk, sloper voor het leven, toch een zeldzaam hoogtepunt blijft. Het beeld waarbij hij zijn rollator laat staan en een trapje opklimt die hem in de cockpit van zijn veertig ton zware Liebherr graafmachiene brengt, staat op het netvlies getekend. Een echte man. De snelweg lijkt uberhaubt het laatste mannenbastion te zijn. Terwijl binnensteden inmiddels door de meisjes zijn overgenomen met fijne winkels waar mooi uitgelichte spulletjes liggen, is op de snelweg alles lekker groot en robuust. Je ziet het al aan de winkels die voor truckers zijn bedoelt. Alle spullen zijn recht toe recht aan opgehangen en uitgelicht met TL balken. Op de snelweg kun je lekker veel vlees eten en zijn vrouwen enerzijds teruggebracht tot esthetische lustobjecten die je ongegeneeerd kunt bekijken in de playboys die in truckstops op trafel liggen en anderzijds staan er achter de bar vaak minder mooie maar onverwoestbare 'moekes' die een soort moederrol vervullen. Maar vergeet ook niet de homo ontmoetingsplaatsen, wat ook een echt mannelijk fenomeen is. Overigens denk ik niet dat het zozeer met homseksualiteit te maken heeft alswel met het verboden karakter van de activiteit. Een poging van brave huisvaders om hun gezinsleven te ontvluchten.

De pil

Vandaag is een vriendin van ons komen eten. We hebben het de hele avond gehad over het krijgen van kinderen. Onze vriendin vertelde dat vriendinnen haar tijdens een ‘onschuldig’ dagje winkelen in Den Haag gingen bekennen dat ze gingen stoppen met het gebruiken van de pil. Het werd half emotionele, half snotterend gebracht. Alles kan gebracht worden als een klein dramatisch theatermomentje, zelfs het stoppen met de pil. De dames hier aan tafel vonden dat je gewoon zwanger moest worden zonder daar al teveel woorden aan vuil te maken. Ik heb vanavond opvallend weinig gezegd.

Verveling

Bij het lezen van Paul Virilio's boek over de geschiedenis van de snelheid (‘Het Horizon Negatief') moest ik denken aan een uitspraak van science fiction auteur J.G. Ballard over verveling. Op internet vond ik het citaat terug.

I would sum up my fear about the future in one word: boring. And that's my one fear: that everything has happened; nothing exciting or new or interesting is ever going to happen again... the future is just going to be a vast, conforming suburb of the soul.

J. G. Ballard (b. 1930). Interview, 30 Oct. 1982, in Re/Search 8/9.

Zal hij bedoelen dat we worden veranderd door de omgeving die we zelf scheppen?
De toekomst is een kasteelwoning in een buitenwijk, waar het leven zich binnen afspeelt. Een binnen dat zo is ingericht met allerahnde apparatuur dat het een buiten kan suggereren om de hersenen te prikkelen en de geest ervaringen op te laten doen. Toch geloof ik dat niet. Nu al zijn de homo ontmoetingsplaatsen een bewijs dat het leven op internet een leven erbuiten juist kan stimuleren. Aan de andere kant lijken de uitspattingen van sodomie door brave huisvaders juist weer het ultieme bewijs voor die verveling waar Ballard bang voor is.

Chintnikolaas

Vanavond heb ik sinterklaas gevierd met de kinderen van de broer van de lieve G. De opa’s en oma’s van beide kanten waren er ook. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst sinterklaas heb gevierd, maar het viel me op dat de cadeaus nogal groot en robuust waren, of in elk geval de verpakkingen. De kinderen die drie en zes zijn, waren vrij snel klaar met het eraf trekken van het inpakpapier, maar het echte werk begon daarna pas. De leuke gekleurde plastic speeltjes uit China zaten verschanst achter goed dicht geniet karton en plastic dat zo hard was dat je er nog met geen schaar doorheen kwam. Het behoeft geen uitleg dat vooral de volwassenen vervolgens het echte uitpakwerk moesten verrichten. Iedereen moest meehelpen en er werd allerlei gereedschap ingezet om de klus geklaard te krijgen. Toen dat eenmaal gelukt was en al dat heerlijke Chinese plastic over de vloer rolde, moest de boel nog in elkaar gezet worden. Een treinrails circuit bijvoorbeeld waarvan alle stukjes ingewikkelde codes hadden zoals Nx23A9 en dan moest je dus opzoek naar de Nx23A10 anders kwam je niet verder. Ja, Sinterklaas is een echt kinderfeest, dat was wel weer duidelijk.

Limonov

Vandaag sprak ik mijn vriend, die net is teruggekomen uit Moskou. Hij vertelde over het interview dat hij heeft gehad met de leider van de coalitie tegen Poetin, Eduard Limonov. Niemand weet precies hoe serieus deze Limonov is, hij lijkt vooral een nar te willen zijn die geen enkele illusie koestert ooit aan de macht te zullen komen. Mijn vriend vertelde echter dat hij een gebroken man aantrof. Hij reageerde nauwelijks op zijn vragen en bleef maar langs hem heen uit het raam kijken. Wat ooit als een grap begon, lijkt zich als een boemerang tegen hem te keren.Hij is net weer vrijgelaten uit de gevangenis. Hij zorgt er op die manier wel voor dat Poetin negatief in het nieuws komt. Leuk oom te bedneken trouwens dat toen poetin de KGB spion uithing in oost berlijn, Limonov op hetzlefde moment hooggehakt door New york liep.

Andrew Meier die Limonov voor New York Times interviewt krijgt ook de indurk dat Limonov afdwaalt tijdens het interview maar en in algemene zin verloren rond lijkt te dobberen. Of zoals Meier het uitdruktt:'(he is) a performance artist who could not perform.'
In het interview met Meier kijkt hij nostalgisch terug naar de tijd dat hij in New York woonde. De jaren zeventig worden een soort mythich tijdperk voor hem. Het ophemelen van de jaren zeventig lijkt me het ultieme bewijs dat Limonov even niet meer weet waar hij heen gaat.

lees hier Meier's artikel
http://www.nytimes.com/2008/03/02/magazine/02limonov-t.html?_r=1&scp=1&sq=limonov%20+%20andrew%20meier&st=cse

Fatale Jetlag

In ‘Het Horizon – Negatief’ (over de ontwikkeling van snelheid, 1984)van Paul Virilio lees ik een intrigerend verhaal over de 76 jarige vrouw Sarah Krasnoff die in 1971 met haar 14 jarige kleinzoon 160 keer tussen Amsterdam en New York heen en weer vliegt. Ze probeert op deze manier een voogdij zaak te ontlopen en ze heeft ontdekt dat ze haar in d elucht niets kunnen maken. Maand in maand uit vliegen ze daarom heen en weer. Uiteindelijk sterft ze aan een fatale jetlag in een Amsterdams hotel.

Het verhaal, hoe ongelofelijk ook, lijkt volgens een snelle internet referentie te kloppen. Het is intrigerend dat iemand daadwerkelijk bedenkt om op de vlucht te gaan door permanent heen en weer te vliegen. Hoe desperaat was deze mevrouw eigenlijk? Of leek het haar gewoon een praktische oplossing? Mevrouw Krasnoff moet hoe dan ook een vermogende dame zijn geweest.
Ik trof over jetlags ook een mooi verhaal van Pico Iyer aan in de New York Times van 2004. Zie link hieronder. Hij spreekt ook al over Sarah Krasnoff.


http://www.nytimes.com/2004/03/07/magazine/in-the-realm-of-jet-lag.html

IKEA Family

‘Maar ik ben lid van de IKEA family’, zegt een vrouw tegen een jonge man met kastanjekleurig haar en een blauwe stropdas. Hij lijkt onvermurwbaar. ’Dit past nu eenmaal niet in ons beleid mevrouw, we mogen die borden echt niet weggeven.’
De vrouw laat het erbij, haar poging om het bord van de IKEA kast Ingvar voor de verjaardag van haar zoon mee te krijgen is helaas mislukt. De IKEA familie blijkt niet helemaal te zijn wat ze ervan had verwacht.

Gouden formule

Vandaag heb ik in Utrecht gegeten met G en een vriendin die we nog kennen uit Groningen. Zij werkt als eindredactrice bij een radio omroep voor jongeren en vertelde over een interview dat ze gedaan hadden met één helft van het auteurs duo Paul Ruven & Marian Batavier die een boek hebben geschreven waarin ze de gouden formule van Hollywood hebben beschreven. Een boek dat overigens al in 2007 is verschenen. Dit is volgens hen de formule: H(K2>K1)+Pr=P5. Hoofdpersoon heeft een probleem, hij zit opgelsoten in leven 1 maar wil naar leven twee en bereikt dat in vijf stappen. Belangrijker nog dan de formule is de gouden zin waarmee je de film verkoopt. Onze vriendin had bedacht: Een man wordt wakker en komt erachter dat hij alleen kan overleven als hij mensenvlees gaat eten. Dit vond Ruven een goede zin, alleen wordt er bijna geen geld uitgetrokken voor zombie films en om in één klap rijk te worden, daar is het allemaal om te doen. Zelf heb ik de volgende zinnen bedacht die iedereen zo van mij mag overnemen.


Huidschilfers, daar had Marja altijd een hekel aan gehad, nu zat er iedere dag tot haar elelbogen in te woelen.

Toen Houtenmannetje die ochtend wakker werd kwam hij erachter dat de bladeren van Berk reeds het oude tuinpad waren neergedaald.Hij besloot direct Poppetje te bellen om haar het nieuws mede te delen.

Marja ontdekt dat ze getrouwd is met een man die abortussen verkoopt als shoarmavlees

metrokunstje