Witte Spijkerbroek

Eergisteren hebben we een bezoek gebracht aan het archeologisch museum in Oristano. We kwamen van het strand en de lieve G moest plassen, genoeg reden om een museum in te gaan. In het museum waren veel kruiken van Fenisische en Griekse afkomst. Toen ik de kruiken zag wist ik ineens zeker dat ik die dag in de zee bij Isa Ruta zo'n kruik had zien liggen. Waarschijnlijk zat die kruik ook nog eens vol met gouden muntstukken. Dat zijn nou eenmaal dingen die gebeuren. Ik wist zekere dat ik terugmoest, maar ik maakte mezelf wijs dat het wel niets zou zijn geweest. Ik zei tegen mezelf dat het waarschijnlijk een boomstam was, niet dat er in de wijde omtrek bomen waren, maar goed. Zelf dacht ik dat het een bom uit de Tweede Wereldoorlog was. Het had namelijk de vorm van een bom, nu weet ik wel beter, het was de vorm van een kruik. Maar goed we moesten een trein halen en dat was dat. Een van de eerste dingen die ik heb gedaan in Cagliari was het zoeken naar een internet cafe, die vonden we al snel, niet ver van het hostel. Toen ik aan de achterkant van een eeuwenoude computer op zoek ging naar de USB poort begon de eigenaar hysterisch te krijsen.
Hij scheldde mijn moeder uit voor hoer dus scheldde ik de zijne uit voor een nog grotere hoer. De overtreffende trap heb ik geleerd op Italiaanse les.Toen wilde hij me bijna slaan en begon achter me aan te hinken. Gelukkig had hij een gebroken teen. Vervolgens heb ik een witte spijkerbroek gekocht.

Wij zijn altijd honderd procent op de juiste plek

Telkens als we ergens zijn,is er altijd wel iemand die beweert dat het ergens anders beter is, maar wij zijn het daar niet mee eens. Wij zijn altijd honderd procent op de juiste plek. Oristanao is ons goed bevallen, niet alleen vanwege het vreemde tussenlandschap waar we hebben gelogeerd, maar ook vanwege de lage betonnen huizen en de rotondes met palmbomen. We zijn vandaag vertrokken naar Cagliari, waarvandaan we woensdag de boot naar Napels zullen nemen.DH Lawrence vergeleek Cagliari met Jeruzalem: strange and rather wonderful, not a bit like Italy. Volgens de Lonely Planet is het uitzicht vanaf het plein Bastione San Remy schitterend al wordt de idylle enigszinds verstoord door de blowende jongeren aldaar. Wij verheugen ons er nu al op om honderd procent stoned te worden. Ik sluit niet uit dat ook DH Lawrence stoned was toen hij Cagliari met Jerusalem vergeleek.

De stad zal voorlopig niet groeien

1 augustus
De boerderij waar we logeren heeft een grote schuur die is omgebouwd tot eetzaal. Er zouden hier wel vijftig man kunnen ontbijten, maar voorlopig is er alleen nog een ander stel dat de weg heeft gevonden naar de onderneming van Peppina en Bennito. De boerderij is ingericht met een charmante wansmaak en buiten lopen half verwilderde katten en honden rond. Het heeft er alle schijn van dat je hier ook daadwerkelijk op het platteland bent. Maar bij daglicht kwamen we er achter dat het ietsje anders zit. Er worden weliswaar tomaten gedroogt op lange houten tafels, maar niet ver van de zandweg die voor de boerderij langs loopt, ligt een grote plak asfalt. Het is net alsof de infrastructuur voor de stadsuitbreiding er al ligt. Maar toen ik er naar vroeg in mijn gebrekkige Italiaans zei peppina dat er van staduitbreiding geen sprake is. 'Niemand komt naar Oristano, dus de stad zal voorlopig niet groeien.'

Daar zal niemand van opkijken

31 juli
Op 1 augustus verdubbelen de prijzen op Sardien. Daar zal niemand van opkijken. Onze lerares Italiaans zei vanmorgen dat ze dit 'typische sardinese gedrag' verafschuwde.
Ik probeerde haar er nog van te overtuigen dat het waarschijnlijk niet per se Sardinees is en ook niet zoveel met eerlijkheid te maken heeft. Maar ze was het niet met mij eens en zei dat dit in Toscane bijvoorbeeld helemaal niet gebeurd, Toscane is het meest gastvrije gebied van Italie, vologens haar. Inmiddels hebben we de voormalige catalaanse kolonie Alghero per trein verlaten richting het zuiden. Het reizen per trein biedt de mogelijkheid om op een langzame manier het landschap te doorkuisen. De wind waait door de open ramen en gordijntjes wapperen wild naar buiten. We zijn in Oristano uitgestapt en hebben een stadsbus richting de randen van de stad genomen opzoek naar een boerderij waar je het zogenaamde agri toerisme kan bedrijven. Op de via Republicano zijn we opgepikt door Peppina in haar piepkleine fiat. Peppina is la Matrone van de logeerboerderij. Wie er logeert treed de wereld van peppina binnen. Vrindelijke dikke Peppina. Er is natuurlijk ook nog een man des huizes. De dikke vriendelijk Bennito, maar die zit de hele dag op een tractor. Deze avond aten we op de boerderij. De zelfgemaakte pasta saus was geweldig, maar ook daar zal niemand van opkijken.

Een handicap

Buiten lopen de mensen door het smalle steegje te genieten van hun vakantie, wij zitten binnen op kleine rood lederen stoeltjes terwijl een strenge meesteres haar best doet om het Spaanse idioom uit ons te slaan. 'Wat je nou zegt heeft niets met Italiaans te maken', zegt elena op een toon alsof we eigenlijk gestraft moeten worden. We hadden bedacht dat het een leuk idee zou zijn om een beginnetje te maken met Italiaanse les. De les vond plaats in een soort omgebouwde garage met een soort verlichting dat doet denken aan een mortuarium. Hoe lang je ook in de zon hebt gezeten, je blijft eruit zien als een lijk. Elena liet niet na voortdurend te benadrukken dat onze beheersing van het Spaans in feite een handicap was. Na drie uur les gehad te hebben mochten we naar buiten, de zon in. Het voelde als een bevriding, al kan ik niet ontkennen dat het best prettig is om ook op vakantie zo nu en dan streng toegesproken te worden.

Sympathiek

Op sardinie is het concept van het internet cafe nog niet doorgedrongen, niet op Alghero in ieder geval. Er zijn wel plekken om gebruik te maken van het internet, laat ik daar geen misverstanden over bestaan, maar daar kan je geen gebruik maken van je eigen computer en vragen ze vijf dollar per uur. Bij puur toeval heb ik echter een plek gevonden waar je voor niks online kan gaan. Een sympathiek fotozaakje achter de vismarkt heeft z'n netwerk opengesteld en mensen zitten er met hun laptops aan een ronde tafel te werken. Vandaag ben ik er heen gegaan en de eigenaar heeft een krukje voor me neergezet. Goed, ze hebben hier geen koffie, maar hij heeft wel de radio aan staan waaruit een dramatisch Italiaans hoorspel te horen is. En koffie, dat is er genoeg in een van de honderden barretjes die Alghero rijk is.

Ze hebben allemaal zo hun eigen rituelen

Het spande er enigssinds om vandaag. Maar het is uiteindelijk toch gelukt: mijn eerste couchsurf ervaring. Goed: er is geen bank, ik moet op een deken op de grond slapen en het is ook niet via de website van couchsurfing.com gegaan, maar voor de rest is alles hetzelfde. Ik bevind me in het appartement van een min of meer wild vreemde. Ik had Kipton Davis ten slotte twee jaar geleden ontmoet op een vliegtuig van Zurich naar New York en daarna nooit meer gesproken.
Ze verkocht toen appartementen van in de miljoenen dollars, dat doet ze nogsteeds, al was het de afgelopen tijd wat minder. Ik belde haar vandaag op om te gaan lunchen in Beppe, een lunchrestaurant waar Arnon Grunberg graag komt en waar ik over wilde schrijven. Zij was mijn content voor die dag. Eerder vandaag maakten we een wandeling door de buurt (ze woont op 100 West 15th street). Kipton liet me twee karretjes zien.’ Een Chinese man uit de buurt rijdt die karretjes de hele dag rond het blok. Eerst rijdt hij de ene halverwege het blok en gaat dan de andere halen, dat gaat zo de hele dag door.’
Ze wees me ook op een hoopje nat brood naast de stam van een boom . ‘Dat doet weer iemand anders, Ze hebben allemaal zo hun eigen rituelen.’

Het heeft mijn idee van rijkdom veranderd

Ik bevind mij in een mobilehome tussen duizenden vierkanten meter mais. Naast de mobilehome, tientale meters verderop, staat een vreemdsoortig huis met een dak dat tot de grond reikt. Dat huis stond op het land dat Benny Goedhart en z’n vrouw Suzette Vermeer zeven jaar geleden kochten met de opbrengst van het land dat ze hadden verkocht in Chino vlakbij Los Angeles. Hij wilde in het huis gaan wonen maar hoeveel geld hij er ook in gooide, het bleef een bouwval.’Er is iets heel raars aan de hand met dat huis.'
Vandaar dus dat hij er een mobilehome naast heeft gezet. Hun zoon, Brandon, die op de zuivel boerderij werkt, woont er ook. Hij heeft tien auto’s. Zijn broer Jason, die een huis heeft in het dorpje Shafter, heeft er acht en hij bezit de grootste televisie die er te krijgen is. De familie lijkt rijk, ze zouden stinkend rijk kunnen zijn, maar zijn het eigenlijk niet. De auto’s teren weg onder het stof en de zon en Benny Goedhart heeft alleen al dit jaar vier miljoen dollar verloren door de lage melk prijs. Of hij gaat overleven, hangt af van de komende maanden. Als de melkprijs niet omhoog gaat, is het afgelopen. ‘ Alles wat ik de afgelopen 25 jaar heb verdiend is in rook opgegaan. Het heeft mijn hele idee van geld en rijkdom veranderd.’

De tweede fles wijn

Ik had veel verwacht van de Greyhound. Ik dacht: de Greyhound, dat is een grondgebonden vliegtuig. Maar niets is minder waar, de Greyound is een soort stadsbus in verwaarloosde toestand. Er is nauwelijks beenruimte, de stoelen zijn half vergaan en het ruikt er een beetje zuur. In Modesto zei een vrouw tegen de chauffeur dat iemand op een zitting geplast had. ‘I found out the hard way.’ De Greyhound doet denken aan de crisis. Het is de crisis op wielen.
De chauffeur ging even ruiken, maar vond dat het helemaal niet stonk. Benny, de neef van mijn moeder heeft me opgepikt van het Greyhound station en we zijn gaan eten in een Italiaanse restaurant in Bakersfield. We aten Alabot uit Alaska en Chileense zeebaars.Het gesprek was zeer geanimeerd omdat benny, die nederlandse ouders heeft, familie erg belangrijk vindt. De wijn hielp ook. Bij het aanbreken van de tweede fles wijn, kwam het gesprek plotseling op religie.
‘Geloof je in God en Jezus Christus de verlosser ?’
‘Euh, sorry?’
‘Of je in God geloofd.’
‘Ik geloof van niet.’
‘Hoe denk je dat je hier gekomen bent?’
‘Het is niet een vraag dat me bezig houdt, het is niet iets waar ik over nadenk.’
‘Wat als je oud bent en je op het punt staat te sterven en je geloofd niet in God, wat dan?’
‘Nou, dan is het te laat denk ik’
‘Precies, dat bedoel ik, ik heb dat idee niet in je hoofd gestopt, dat het te laat zou zijn. Dus als dat idee al vanzelf in je hoofd zit, dan bestaat er dus een hemel en een hel.’
‘Oh alsjeblieft, dat was alleen in de context van dit gesprek.’
‘We zouden zo nog dagen kunnen doorgaan, maar ik houd van je en omdat ik van je houd zal ik proberen je te redden.’

Bakersfield

Vandaag verlaat ik Davis voor Bakersfield om verre familie op te zoeken. Het schijnt een belangrijke plek te zijn geweest voor kolonisten uit het oosten, iedereen kwam door Bakersfield. De plek wordt schijnbaar gekenmerkt door een grote dichtheid tankstations en motels.Ik kijk er nu al naar uit.