donderdag 6 november 2008

Garnering


Vandaag ging in Shanghai, bij de kamer van koophandel van de Benelux, een 'event' met Job Cohen van start. Als zo'n man daar naartoe gaat dan worden er allerlei dingen omheen georganiseerd. Dat lijkt me een grappige ervaring: Je komt als hoogwaardigheidsbekleder ergens en je hoeft vervolgens niks meer te doen. Het is alsof je een kleine stuwing teweeg brengt, die alvast in wijde kringen de lucht in China doet fibreren. Ook ik werd via Shanghai door de stuwingen van Cohen getroffen. Er moesten foto's komen van streetfood, een eigenaardige opdracht. Maar aan de andere kant misschien ook weer niet zo gek als je ervanuit gaat dat dergelijke foto's in feite niets meer zijn dan een vorm van garnering. Bovenstaande foto is afgedrukt naast de foto van de kunstenaar/fotograaf.

De kleur van het Geluk


Ik had een aardig gesprek gehad met Bas Molenaar die momenteel de leerstoel voor architectuur en zorg vervult in Eindhoven. We spraken over de toepasbaarheid van wetenschappelijk onderzoek als instrumentarium voor architecten die zich bezighouden met zorg architectuur. Dit is volgens hem heel moeilijk omdat je de vertaalslag van onderzoek naar bouwpraktijk bijna niet kan maken zonder dogmatisch bezig te zijn.
‘Stel nou dat uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de kleur blauw heel rust gevend is en de overheid gaat het voorschrijven als een soort regel, een soort Geogre Orwell met kleuren.’ Om er aan toe te voegen: Laat Rouvoet het maar niet horen’
Met name die laatste opmerking vind ik interessant, want dat is natuurlijk ook wat Rouvoet doet. Met zijn door de overheid gesubsidieerde relatietherapieën gaat de minister zijn boekje goede bedoelingen ver te buiten. Geluk valt niet af te dwingen, al helemaal niet met de kleur blauw of door middel van relatietherapieën.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Blauw

dinsdag 4 november 2008

Veel Liefde


Vandaag had ik een afspraak in Utrecht, maar tot mijn spijt bleek geen enkel pinpasje toegang te bieden tot een rekening met geld. Ik moest het er dus op wagen. Rond Alphen aan de Rijn werd het mij echter te heet onder de voeten en verliet ik kortstondig de trein. Ik zou de volgende wel pakken. Bij het instappen werd ik bijzonder vriendelijk begroet door de hoofd conducteur die ik vriendelijk terug groette. Maar natuurlijk wist ik toen al genoeg. Ik liep door de gangpaden van de trein op zoek naar een rustig plekje in afwachting van mijn executie.
“ Zoooo, daar zit ie dan”
“Ja daar zit ik dan”
“Weet je....ik ben heel erg teleurgesteld dat je niet naar me bent toegekomen”
“Ja dat is waarschijnlijk een inschattingsfout geweest, ik sprak al eerder een conducteur vandaag en die reageerde niet zo vriendelijk”
“Ja maar we zijn niet allemaal hetzelfde, als je zo rechtlijnig bent als mijn collega dan wordt je daar misschien wel niet zo gelukkig van.”
“Nee dat is ook zo, rechtlijnigheid brengt automatisch een hoop frustraties met zich mee.”
“Ik geef heel veel liefde in mijn werk.”
“Ja dat zie ik direct, u maakt een hele symapthieke indruk.”
“Wat doe je voor werk?”
“Ik ben freelancer, ik schrijf op het gebied van architectuur en stedenbouw"
“Ah kijk, ik houd zelf ook ontzettend veel van lezen en mooie boeken. daar kan ik echt van genieten."
"Maar het is een onzeker bestaan."
"Misschien moet je overwegen om twee dagen er naast te gaan werken.”
“Nou ja precies, dat is ook een beetje de bedoeling, ik zou inderdaad wel twee dagen vast willen combineren met mijn freelance werkzaamheden.”
“Ik heb de bevoegdheid je aan te houden, ik hoop dat je een identiteitsbewijs bij je hebt”
“Nee helaas heb ik niet.”
“Dat gaat je meer dan honderd euro kosten, maar goed je behoort niet tot de groep waar we normaal gesproken naar opzoek zijn. Dus je mag mee naar Utrecht. Hier heb je een kinderkaartje met sneeuwwitje erop."

We hebben het nog over pensioen opbouw gehad en dat hij 2200 euro per maand verdiend en hoe prettig dat is. Ik heb hem beloofd een boek op te sturen.

maandag 3 november 2008

knuffelen


In 1951 verzucht toenmalig directeur van de National Park Service Conrad Wirth dat hij bang is dat de bezoekers de parken ‘doodknuffelen’. Het is een mooie term voor een verstikkend soort enthousiasme. Er is al veel gespeculeerd over de mogelijkheid dat Obama wordt vermoord, maar ik denk dat het in zijn geval aannemelijker is dat hij wordt doodgeknuffeld.

zaterdag 1 november 2008

De droomkevertjes van G


‘We waren op weg naar oude Moorse dorpen in de bergen van Andalusië. Allebei hadden we een langwerpig zwart kevertje bij ons om de weg te wijzen. Toen we eenmaal in het dorp waren aangekomen, begon mijn kevertje ineens onhandelbaar te worden. Hij kroop in allerlei holletjes van andere insecten en ging daar dan een beetje zitten urineren om ze uit te drijven. Ik heb hem toen in een luciferdoosje gestopt en tegen jou gezegd dat je hetzelfde moest doen.’

Patat met Mayonaise


Toen we als één van de laatste de grote zaal van theater Diligentia aan het Lange Voorhout binnenliepen zag ik al dat het mis ging. Het publiek draaide zich als 1 man naar ons om, met een blik vol verwachting en al een halve grijns op hun gezicht. Die dachten dat we bij de act hoorden. Het nadeel van theaters en bisocopen is toch wel dat je deel gaat uitmaken van een groter publiek. Als de voorstelling goed genoeg is dan vergeet je dat publiek vanzelf, dan gaat het alleen nog maar om hetgeen zich op het toneel afspeelt. Met cabaret is dat anders, en nu wist ik ook direct weer waarom ik niet zo van caberet houd: het is nogal dwingend. Je bent er heel duidelijk een publiek en het is niet de bedoeling dat je dit tijdens de voorstelling vergeet. Bij cabaret wordt het publiek namelijk voortdurend als zodanig aangesproken. Lekker meeleven, daar gaat het om bij cabaret. Achter mij zat een vrouw voortdurend naast het zo nu en dan lachen ook nog eens aaah’s en oooh’s uit te stoten. Natuurlijk moest ik ook wel lachen, wat dat betreft is het soms bijna een fysieke sensatie: je kan niet anders omdat je lachspieren worden gekieteld (dat wil niet zeggen dat het ook echt leuk is, soms is het gewoon heel flauw).
Toen we het theater hadden verlaten overheerste toch vooral een leeg gevoel. Het was allemaal een beetje te gemakkelijk geweest. Cabaret is wat dat betreft hetzelfde als patat met mayonaise. Je denkt in eerste instantie: ‘ik heb er zin in’, maar als alles eenmaal naar binnen gewerkt is voel je je vies en heb je de neiging te gaan douchen.

donderdag 30 oktober 2008

Terug naar de Oekraïne


Natuurlijk heeft het Openbaar ministerie haar eigen systeem om te bepalen of iets een strafbaar feit is of niet. Het persoonlijke verhaal is daarbij nauwelijks van belang. Kijk naar het vermoeden van gedwongen prostitutie in Utrecht. De meeste vrouwen waarvan justitie denkt dat ze gedwongen in de prostitutie zitten zeggen zelf dat er niks gedwongen aan is. De blauwe plekken vertellen weer een ander verhaal. Justitie is geneigd de blauwe plekken serieuzer te nemen dan de prostituee. Maar misschien verkiest de vrouw mishandeling wel boven naar huis gestuurd te worden, een huis dat zich pak weg ergens in de Oekraïne bevindt en waar ze waarschijnlijk nog veel harder geslagen wordt. De hulp van justitie is goed bedoeld maar de benaderingswijze is wat eendimensionaal. Je kan de mishandeling niet aanpakken en vervolgens iemand naar huis sturen, lijkt me. Maar dat gebeurd wel en daarmee wordt justitie medeverantwoordleijk voor het lot van zo'n vrouw. Ik zou het OM willen vragen luister naar mij zoals u naar een blauwgeslagen prostituee zou moeten luisteren: “Mijn verhaal is de moeite waard ook al spreken de feiten het tegen. Uw feiten zijn echter minder evident of universeel toespasbaar dan u denkt. Ik ben in overtreding geweest, ik heb in de cel gezeten, u heeft mij mijn veters uit m’n schoenen laten halen omdat u bang was dat ik mezelf wat aan zou doen (een tamelijk fijnzinnige vernedering moet ik bekennen). Ik mocht met niemand telefoneren. Ik miste mijn afspraak en mijn interview (wederom publieke vernedering). Het heeft geld en tijd gekost en nu wilt u deze justitiele dwaling ook nog eens op mij vergelden? Maar officier van justitie dan kunt u mij net zo goed direct terug sturen naar de Oekraïne.

woensdag 29 oktober 2008

Een niet minder omstreden familie


Ik werd door een vage kennis opgebeld met de vraag of ik mee wilde naar het verhoor van Florence Hartmann in het Joegoslavie tribunaal. De vage kennis in kwestie is iemand die ik over het algemeen probeer te ontlopen, wat met name te maken heeft met zijn neiging mij in onbewaakte ogenblikken door mijn krullen te aaien of mijn bovenbeen te strelen. Sommige mensen hebben nu eenmaal de neiging om voortdurend aan anderen te zitten. Deze handelingen ervaar ik niet als ondragelijk, eerder als ongemakkelijk. Om de situatie niet al te pijnlijk voor hem te maken, tolereer ik die handelingen meestal. Tot op zekere hoogte uiteraard, ook mijn tolerantie kent zijn grenzen. Maar die betreffende vage kennis belt dus op met de mededeling dat hij opweg is naar Den Haag om de Florence Hartmann zaak bij te wonen. Die naam zei me hoegenaamd niets. Was het een medewerker van Milosevich, een vrindinnetje van Karadzic misschien? Of een voormalige miss Joegoslavie die in de oorlog de verkeerde lintjes had doorgeknipt ?
De vage, soms handtastelijke kennis legde mij in opgewonden stemming uit dat het de voormalige woordvoerder van Carla Del Ponte betrof. Carla Del Ponte dat was een naam die me wel wat zij, de ijzeren dame die oorlogsmisdadigers zoals Slobodan Milosovic, voor het gerecht heeft gesleept. Ja, Carla Del Ponte, die kende ik wel uit de krant. Die werd door iedereen gehaat omdat ze allerlei landen ervan beschuldigde de internationale rechtsgang te blokkeren. De vage kennis legde mij uit dat Florence Hartmann een boek heeft geschreven met de titel Paix et Chatiment (Vrede en straf) over het Joegoslavie tribunaal.
Hierin citeert ze uit vertrouwelijke stukken en dat mag niet volgens de rechtbank.
Ik werd geboeid door het verhaal dat de vage soms handtastelijke kennis, bij vlagen met overslaande stem, door de telefoon riep.
Toevallig was ik ook nog eens Het Proces van Franz Kafka aan het lezen, een boeiend relaas van iemand die in het web van een ondoorgrondelijke rechtbank verzeild raakt. Ik voelde dat er wel eens raakvlakken zouden kunnen zijn tussen Kafka en het proces Hartmann. Op het gevaar af dat de vage kennis weer eens handtastelijk zou worden, stemde ik in hem bij het hek van het Joegoslavie tribunaal te ontmoeten. Ik kwam wat laat aanzetten omdat ik mijn paspoort was vergeten en dus snel even terug moest fietsen. Maar mijn vage kennis stond al druk zwaaiend en schreeuwend buiten op mij te wachten, wat ik nogal overdreven vond.
Bij binnenkomst moesten we eerst door een soort antiek aandoende veiligheidspoortjes en moesten onze tassen in versleten houten kistjes over de lopende band van het röntgen apparaat. Een Ghanese veiligheidsagent, ik meende aan zijn Engels te horen dat hij uit Ghana kwam, stopte onze tassen vanuit de houten bakjes in oude bruin geschilderde ijzeren kluisjes van het type die ze bij de meeste middelbare scholen vijftien jaar geleden al hebben weggehaald. Ik vond het gedoe van de veiligheidsbeambten met kluisjes en röntgen apparaat buitengewoon ontwapenend. In plaats van de strak georganiseerde zwaar beveiligde rechtbank die ik had verwacht aan te treffen, trof ik een huiselijk soort gezelligheid, een sfeer die ook tijdens de rechtzaak aanhield.
Het zaaltje waar het publiek de zitting kon volgen was eigenlijk een gang die langs de rechtzaal liep, die zichtbaar was via een glazen wand en het effect had van een gigantisch aquarium waarin zich bijzondere vissoorten ophielden.
Om toch nog de suggestie van een zaaltje te wekken waren er houten kamerschermen neergezet en kon het publiek plaatsnemen op klapstoeltjes. De rechter die afkomstig was uit Malta merkte op dat iedereen eigenlijk voor het eerst in deze rechtzaal aanwezig was en dat de deelnemers moesten beseffen dat deze rechtbank z’n eigen eigenaardigheden had en dat men zich daarin diende te verdiepen. Helaas werd niet aan het publiek duidelijk gemaakt om welke eigenaardigheden het ging. De advocaat van Hartmann vroeg of zijn client misschien wat dichter bij hem mocht komen zitten. Dit om te voorkomen dat de indruk werd gewekt dat mevrouw Hartmann tot een familie behoorde waar zij niet toe gerekend zou moeten worden. Hij bedoelde hiermee de familie van oorlogsmisdadigers. De rechter vond dit goed maar waarschuwde de advocaat dat hij niet te licht moest oordelen over de aantijgingen tegen Hartmann. Want ook al behoorde zij dan niet tot die ene familie van oorlogsmisdadigers, dan behoorde ze toch wel tot een andere, niet minder omstreden, familie. Ondertussen had de vage kennis een hand op mijn bovenarm gelegd en gingen mijn nek haren overeind staan. Toch vond ik dit niet de plek om hem van me af te slaan. De rechter wilde een korte inleiding geven over de beklaagde en vroeg of ze het een bezwaar vond dat hij haar geboorte jaar noemde. Hij zei er bij dat hij dit altijd aan alle vrouwen vroeg. Op dat moment kreeg ik een lachbui, niet vanwege deze opmerking, maar omdat de vage kennis zich naast mij op een belachelijke manier met mijn bovenarm bezig hield.
Hierop trok hij zijn hand gelukkig weg en tot mijn opluchting draaide het publiek zich weer om in de richting van het aquarium. Sommige mensen gaan naar de openbare bibliotheek om even een krantje te lezen en onder de mensen te zijn. Ik denk eraan om in het vervolg nog meer zittingen van het Joegoslavie tribunaal bij te wonen. Het heeft iets buitengewoon huiselijks en rustgevends.
Eenmaal buiten vroeg de vage kennis of ik hem naar het station wilde brengen. Ik twijfelde maar kon hooguit uitbrengen dat mijn band een beetje zacht was. Toch klom hij achterop en klampte me zoals viel te verwachten stevig vast. Ik fietste zo hard als ik kon, maar bedacht halverwege het excuus om nog even naar de Albert Heijn te gaan. Daar stemde hij mee in, hij moest ook nog boodschappen doen. Ik gooide wat vegetarische balletjes in mijn mandje om die avond bij de zuurkool te nuttigen, de vage kennis kocht twee pakken soja melk. Buiten bood hij me één van de pakken sojamelk aan om uit te proberen. Maar ik zei dat ik geen sojamelk hoefde. Ook zei ik dat het beter was om verder niet achterop te gaan omdat de band echt te zacht was, dus liepen we samen naar de tramhalte. Hier nam hij na een innige knuffel onder de woorden ‘dag lieverd’ afscheid. De tram reed weg en ik zag dat hij één van de pakken sojamelk op het bankje had laten staan. Die heb ik toen maar mee naar huis genomen.

dinsdag 28 oktober 2008

Grote Pluim


Van morgen hadden we een afspraak met een onderhoudsmonteur van het loodgietersbedrijf Den Dekker. Ze moesten het dak op om te kijken of er ergens een lekkage zou kunnen zitten. Onze onderbuurvrouw heeft daar namelijk last van. Maar er diende zich heden morgen niemand van den Dekker aan. Dus ik belde het bedrijf op om te vragen wat er was misgegaan. De mevrouw die ik aan de lijn kreeg leek wel van schaamte door de grond te zakken. Ze zei dat ze een fout had gemaakt en de afspraak op donderdag had gezet. En dat ze ons verder niet meer lastig zou vallen omdat we al zo aardig waren geweest om vandaag vrij te houden en het speet haar uit de grond van haar hart. Ze zou het nu gaan regelen via nummer zestig. Toen ik haar vertelde dat het wat mij betreft ook wel op donderdag geregeld kon worden, leek er iets in haar te breken. Ik had het gevoel alsof ze moor de telefoon heen wilde omhelzen. Ze zei dat ik haar hele dag goed had gemaakt en dat ik een grote pluim achter mijn naam zou krijgen en mocht er ooit nog iets zijn waarmee ze van dienst kon zijn dan moest ik het maar laten weten.
Ik moet binnenkort voorkomen bij de rechter omdat ik me een keer niet heb kunnen legitimeren op straat. Zou een grote pluim achter mijn naam bij een loodgieterbedrijf in mijn voordeel kunnen pleiten? Ik overweeg deze vrouw als getuige op te roepen.

maandag 27 oktober 2008

zuurkool




Vandaag was G bijzonder ontstemt over de zuurkool die ik had klaargemaakt. Niet alleen kwam de zuurkool te laat, deze was ook nog eens vies. Ze had zich enorm verheugd op het enige rust moment van de dag. Even lekker eten en dan weer aan de slag, maar ik had dat volledig verprutst door crème freche door aardappels te mengen. Het maakte de stamppot tot een soort smeuïge kledder die ze niet erg kon waarderen. Ik moet zeggen dat het inderdaad best vies was, ook de vegetarische balletjes konden daar niks aan veranderen. De zuurkool was uiteraard aanleiding tot nog meer onvrede. Want wanneer ging ik bijvoorbeeld eens het internet regelen, we konden toch niet eeuwig meeliften op het netwerk van de buurjongen. Daar heeft ze natuurlijk gelijk in, het probleem is alleen dat we al een jaar een abonnement hebben gehad bij Casema en dat dit volstrekt niet werkte. Dan moest ik maar een ander bedrijf regelen, vond ze. Ze voegde er aan toe: dat het geld kost maakt me niet uit, alles kost geld. De conclusie van vanavond is als volgt: Ik ben een slechte huisman. Ik ben bang dat dit iets is waar ik, en wellicht zij ook, mee moet leren leven. Aan de buurjongen kan ik mededelen dat er aan een plan gewerkt wordt om op het netwerk van iemand anders mee te liften. Eind deze week weet ik meer.