zaterdag 25 oktober 2008

Sapkuur




Goed, het was misschien wat naief van G om te denken dat ze een fles rum in haar handbagage kon meenemen, maar de manier waarop de douanier haar de fles ontfutselde kon bij mij niet geheel de indruk van eigenbelang wegnemen. In één beweging door gooide hij het in een container en ik weet zeker dat hij die er weer uit gaat halen. Eigenlijk zouden ze de fles ter plekken moeten vernietigen in een soort pers of glasbak, dat zou het gevoel genaaid te worden enigssinds kunnen wegnemen.
Het hele gedoe met vloeistoffen is sowieso onzinnig en getuigd van een nogal eendimensionale benadering van het probleem. Omdat er een bom van vloeistof gemaakt kan worden gaan we vloeistoffen verbieden. Het zou ongeveer hetzelfde zijn als we alles van hout uit huis verwijderen vanwege brandgevaar. Dat we die rum kwijt zijn is vervelend, maar nog enigsinds te beredeneren. De beste man hield van sterke drank. Ik hoorde gisteren een nog veel erger verhaal van een vriend die een sapkuur aan het doen was en een binnenlandse vlucht naar Madrid had. Hij had voor zijn lunch 100 ml fruitsap afgemeten in een drinkflesje van zijn dochter zodat hij echt kon bewijzen dat het 100 ml was.
Maar de mevrouw bij de douane zei dat de regel is dat de vloeistof ook in een 100 ml flesje moet zitten. Hoe hij ook probeerde uit te leggen dat het niet om explosieven ging, maar om zijn lunch en dat het ook overduidelijk 100 ml was omdat je het gewoon kon zien. Ze liet hem er niet door en riep zelfs de marechaussee.
“Deze meneer weigert me te begrijpen”
“Het is niet dat ik u niet wil begrijpen...”
“Jij houd nu je mond, laat deze mevrouw haar verhaal doen.”
Daarna was het een tijdje stil, de vier mannen van de marechaussee moesten immers nadenken en een gewichtige beslissing nemen. Uiteindelijk zei één van de vier. “ Neem eens een slokje.”
Toen mijn vriend dat gedaan had mocht hij door. Het was dus toch geen bom. Dat bewijst ook dat de douanier vanmorgen zijn kans schoon zag en donders goed wist dat het om rum ging en niet eens vroeg of we een slokje wilde nemen. Deze regel heeft niets met veiligheid te maken maar met commercie. Op deze manier draaien de tax free winkels veel meer omzet, dat is duidelijk.

donderdag 23 oktober 2008

In onze handjes knijpen


Gisteren hebben we tijdens een literatuur festival een lezing bijgewoond van J.M. Coetzee. Goed hij was zelf niet aanwezig. Maar ik denk dat we wat Coetzee betreft al in onze handjes mogen knijpen met een speciaal voor deze gelegenheid ingesproken lezing. Hij was aan de beurt toen een Frans sprekende Chinees eindelijk uitgekakeld was. Je mag natuurlijk niet oordelen over iemands stemgeluid, maar je hoorde al aan zijn uitwijdingen dat hij nogal breedsprakig was. Ik was blij dat ik niet, zoals de rest van het publiek, een oortje in had.
Coetzee zegt geen woord teveel. Het is een genot om naar hem te luisteren. “As much as I would like to be with you in Barcelona. Alas that is not possible.”
Hij las een aantal stukken voor uit Diary of a bad year ( de essay gedeeltes) en het was weer geweldig om naar te luisteren. Je hebt geheel niet de behoefte om er nog iets aan toe te voegen. De strekking van één van zijn essay was bijvoorbeeld: De wereld van de mensen is verwikkeld in een schaakspel met de wereld van het virus. Die van het virus is aan de winnende hand.

woensdag 22 oktober 2008

Ondragelijk Ironisch


Het viel me al op dat er in Barcelona veel moeders rondlopen met een tweeling of een zwart kindje. Mijn vriendin Elisabeth zei dat dit komt doordat het Catalaanse zaad heel slecht schijnt te zijn. Die tweelingen zijn dus reageerbuis baby’tjes en die zwartjes komen dus van een echte vind of zijn bij de wereldwinkel aangeschaft.
Vanavond Woody Allen’s Vicky Cristina barcelona gezien. Dat zijn zogenaamd de drie hoofdpersonen van de film, maar barcelona kwam er bekaaid vanaf. Verder was Woody’s ironie bijna ondragelijk.

dinsdag 21 oktober 2008

Parfum


Het lieve Gtje wilde op schiphol even rondneuzen in de parfumwinkel, dat deed ik dus ook maar al heb ik natuurlijk geen geld voor zo’n vluchtig consumptiegoed als een parfum. Bovendien verkopen ze geen Agua di Parma op vliegvelden, wat toch de lekkerste geur blijft. Al moet ik zeggen dat de nieuwste Burberry ook niet vies is. Zo rondhangend tussen de gekleurde flesjes trof ik een Italiaans echtpaar dat volledig gehuld ging in hardloopkleding. Geen trainingspak maar strakke broekjes tot op de enkels. Ik informeerde dus voorzichtig of ze wellicht een marathon hadden gerend. Zij niet vertelde ze, maar haar man wel. Die had die middag de Amsterdam Marathon gelopen. Het bleef onduidelijk waarom ze dan wel dezelfde kleren aan had. Misschien was dat uit solidariteit. Ik stelde me voor dat het echtpaar de hele wereld over reisde zodat hij overal kon hardlopen terwijl zij er op de fiets achteraan reed.

zaterdag 18 oktober 2008

Murphy's Law




Vandaag om 20:30 had ik naar Barcelona moeten vliegen met mijn moeder en mijn zusje. Mijn vader ging alvast niet mee aangezien hij mijn opa (zijn vader) wil steunen in de moeilijke dagen voor de begrafenis van diens vrouw. Mijn lieftallige huisgenoot de lieve G (Er bestaat overigens ook een niet lieve G, maar dat is iemand anders en ook geen huisgenoot) ging zowiezo pas maandag wegens de stress hormonen opgewekt door haar werk. Hoe dan ook, we zouden dus met z’n vieren een week doorbrengen in de Catalaanse hoofdstad, ware het niet dat mijn paspoort zich niet aandiende. Vanwege de identificatieplicht sleep ik dat ding overal mee naartoe en ik vermoed dat ik het bij het uitpakken en inpakken van mijn koffer, dan wel tas, ergens heb laten liggen. Vooralsnog zijn er drie opties: Groningen, Apeldoorn, Den Haag. Het huis in Den Haag is inmiddels volledig overhoop gehaald, dus de kans dat ie daar ligt is tamelijk klein. Toen bleek ook nog eens dat het appartement waarvan ik zwart op wit heb staan dat we het de achttiende konden betrekken, bezet was. Lekkere organisatie. Nu zullen er velen zijn die denken dat het zoekraken van mijn paspoort te maken heeft met een weeffout in mijn karakter. Maar is er hier ook niet sprake van een zekere wet die bekend staat bals Murphy’s law: als er 1 ding mis gaat dan gaat alles mis ? ik dacht het wel.

Overleden


Vandaag, om iets over vier, is de vrouw van mijn opa overleden. Het is de eerste keer dat er iemand dood gaat in mijn omgeving. Toch vreemd voor iemand van 32 jaar. Er was nog even overleg geweest tussen mijn opa en de zus van zijn vrouw, maar ze hebben besloten dat sonde voeding eigenlijk meer uitstel zou zijn dan een oplossing. De aparaten gingen uit en de morfine toevoer werd langzaam opgevoerd. Dit is de tweede vrouw die mijn opa naar het graf draagt. De tweede vrouw ook waar hij het 25 jarig huwelijk mee heeft gevierd.

vrijdag 17 oktober 2008

Tunnels


De laatste tijd zijn e rveel tunnels in het nieuws. Nabij Berlijn wordt tot eind deze maand het bunkercomplex van Honecker opengesteld, daarna gaat het dicht. Het schijnt ondanks het toeristische potentieel toch niet helemaal rendabel te zijn. Vandalen hebben het onder water gezet en het is er nu behoorlijk vochtig. Vandaag werd bekendgemaakt dat er ook in Londen onder het Bush House (waar de BBC is gehuisvest) ook een tunnelsysteem is aangelegd. Net als de Honnecker bunker is dat heel lang geheim gehouden, maar nu is de kans op een nucleaire dreiging te klein heb ik begrepen. Dus wordt het bestaan van deze gangenstelsels in de openbaarheid gebracht. Misschien willen ze het wel verkopen aan de hoogste bieder. Voorlopig gaan de gangen van de Honnecker bunker dicht, dat is zeker.Wat er in Londen gaat gebeuren, is nog onbekend. Of dat wel toeristisch uit te buiten is, schijnt ook de vraag te zijn aangezien het alleen toegankelijk is vanuit een postkantoor. De enige tunnels in het nieuws die wel commercieel haalbaar blijken te zijn liggen tussen palestina en Egypte. Er schijnt een levendige handel via het tunnelstelsel plaats te vinden. De economie van Palestina is er grotendeels van afhankelijk. Volgens Israel gaan er vooral veel wapens door.

donderdag 16 oktober 2008

I Am Patient


Geluiden uit de omgeving van een zekere overledene hebben te kennen gegeven dat deze post kwetsend zou kunnen zijn. Het was handig geweest als die geluiden zich manifesteerden als comment op deze blog. Ik ben voorstander van het publieke debat en ben vooral nieuswgierig naar iemands ideeen over al dan niet kwetsende woorden. Maar ik heb deze indirecte suggesties ter harte genomen en de post aangepast. Niet omdat de inhoud niet correct zou zijn, maar omdat het punt dat ik wil maken beter tot z'n recht komt indien het voorbeeld wordt veralgemeniseerd.

Waar sommige mensen graag op straathoeken rondhangen en joints roken daar genieten andere mensen ervan om in een ziekenhuis te verblijven. Hun lichamelijke toestand is deel van hun identiteit geworden en het lijden wordt bewust dan wel onbewust ingezet om hun directe omgeving te chanteren. Hun lichamelijke gebreken worden een manier om de wereld naar hun hand te zetten. Ik kende iemand die zo was. Haar geval doet me altijd denken aan een artikel van Abram de Swaan dat ik jaren geleden eens heb gelezen. Hij schrijft dat de kracht van de zwakken hun hinderkracht is. Ze zitten anderen in de weg en om die hinder tegen te gaan of om hun schuldgevoel te bestrijden, bieden anderen zorg aan de zwakken. Let wel: geen mens kan zonder zorg, maar de meeste mensen kunnen hun zorg zelf kopen door arbeid te verrichten. Zo niet de zwakken onder ons.
"(...)Maar al die mensen die niet door rechtstreekse, en erkende, tegenprestaties kunnen zorgen dat anderen voor hen zorgen, kunnen in ieder geval toch iets anders: hun medemensen hinderen. Hun hulpeloosheid, en het leed dat daarvan de oorzaak is, of anders al snel het gevolg, stoort ieder die het aan moet zien. Kinderen en idioten, kreupelen, krankzinnigen, zieken en oudelieden, aan al die mensen die er zelf niets aan kunnen doen, moet dus een ander iets doen. De kracht der zwakken is hun hinderkracht. Zuigelingen, de meest hulpelozen van alle mensen, houden zich in leven door bij iemand anders het besef te wekken van hun volstrekte afhankelijkheid; naarmate kinderen ouder worden leren ze beter te zorgen dat er voor ze gezorgd wordt: kinderkracht is hinderkracht. Veel neurose, wangedrag en verslaving volgt eenzelfde patroon: als nu niet iemand zich om mij bekommert, bega ik een ongeluk dat hem spijten zal."

Vooral die laatste zin klinkt mij bijzonder herkenbaar in de oren als iets dat diegene had kunnen zeggen waar ik voorheen deze post aan had gewijd.

het hele artikel is hier te lezen: http://www.dbnl.org/tekst/swaa005mens01_01/swaa005mens01_01_0003.htm

woensdag 15 oktober 2008

oprecht vals bescheiden


In de Volkskrantbanen las ik over het bedriegersyndroom. Mensen die dat hebben zijn de hele dag bang om door de mand te vallen. Complimentjes wuiven ze weg door erop te wijzen dat het zonder hun collega’s nooit zou zijn gelukt. De familiesituatie blijkt vaak een rol te spelen. Ze hebben het gevoel tegen een beeld op te moeten boksen dat er bestond van hun broer of zus.
Het lijkt me moeilijk om als buitenstaander een onderscheid te maken tussen het bedriegersyndroom of valse bescheidenheid. Misschien is het syndroom nog wel het beste te omschrijven als een vorm van oprechte valse bescheidenheid.

vrijdag 10 oktober 2008

intrigerend op een irritante manier


Hemingway blijft toch eigenaardig, ik ben nog steeds bezig met for whom the bell tolls (het favourite boek van McCain) en je denkt toch in eerste instantie dit is niks, wat een gezever. Maar ik ben toch blijven doorlezen, ik wil namelijk weten waarom hij de Nobelprijs voor literatuur heeft gekregen. Dat snap ik nogsteeds niet helemaal, al vind ik hem wel goed. Raymond Carver had hem van mij ook mogen hebben. Toch blijft het spannend dit boek over de Spaanse burgeroorlog waar, op bijna idere pagina, heerlijk gegeten wordt en vooral veel wijn wordt gedronken uit zakken van leer. De huidiege regering van Spanje schijnt het plan te hebben opgevat om uit te zoeken wie er nou echte misdaden heeft begaan in d eburgeroorlog of dat nu fascisten of communisten zijn. Dat lijkt me vijwel onmogelijk om nog uit te zoeken. Maar het verleden blijft knagen. Toch ben ik benieuwd of het meer zal zijn dan een gebaar alleen.